กลอน ยามฝนโปรย...

...ยามฝนโปรย...
ลมโบกโบย พัดพา เอาความเหงา
มองเห็น ความหดหู่ ของเมฆเทา
เป็นร่มเงา แก่ใจ ที่หมองมัว
- - - - - -
...ใจเจ็บเศร้า...
ทุกข์ระทม ยามเมื่อ ฟ้าสลัว
เพราะเธอสร้าง รอยร้าว แห่งความกลัว
เธอทิ้งตัว ฉันเดียวดาย กลางฝนพรำ
- - - - - -
...คิดถึงวันก่อน...
ยังอาวรณ์ ถึงรัก ที่เคยถลำ
เธอสร้าง บาดแผลลึก ในใจช้ำ
ให้จดจำ ความระทม ยามฝนโปรย