เดียวดายในคํ่าคืนเต็มตื้นกับความเหงา
ฟากฟ้ายังมีดาวแต่ใยเราไม่มีใคร
มองดูท้องฟ้า ที่พร่าพราวแสง
ริอาจจะแข่ง กับแสงจันทรา
ก็เหมือนกับฉันสำคัญตัวว่ามีค่า
แต่พอต้องจากลา เลยได้เห็นว่า
ตัวเราไม่มีค่า...อะไรเลย...
Thursday, October 30, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment