นานแค่ไหนก้อจะรอ

นานแค่ไหนก้อจะรอ

ไม่ยอมเหนื่อยไม่ยอมท้อไม่หวั่น

ขอแค่เธอมีใจมาให้กัน

จะนานกี่วันก้อจะรอ

จากวันวาน ถึงวันนี้ มีความรัก

จากวันวาน ถึงวันนี้ มีความรัก
ที่ฟูมฟัก บ่มไว้ ให้หอมหวาน
จากวันวาน ถึงวันนี้ ที่เนิ่นนาน
บอกกับกัน และกัน "ฉันรักเธอ"
บวกความรัก ความเข้าใจ ไว้ด้วยกัน
บวกเธอฉัน รวมไว้ ไม่พลั้งเผลอ
บวกชีวิต สองเรา ที่พบเจอ
บวกจากเธอ และฉัน นั้นเป็นเรา

ดาวใส..ฟ้าสวย

ดาวใส..ฟ้าสวย
ฝากบอกเค้าด้วยจะได้ไหม
ว่ามีใครคนหนึ่งที่ห่วงใย
อยากจะให้เค้าหลับฝันดี
ฝันถึงดาวสวย..ฟ้าใส
ฝันถึงดอกไม้หลากสี
ฝันถึงความรักที่มี
ฝันถึงเรื่องราวดีดีมากมาย

อยากเก็บดาวมาใส่กล่องใบโตๆ

อยากเก็บดาวมาใส่กล่องใบโตๆ

อยากเก็บรุ้งมาผูกโบว์เป็นของขวัญ

อยากเสกให้กระต่ายน้อยบนดวงจันทร์

บอกกับเธอว่าสุขสันต์วันเกิดเอย

กลอน คนมีชีวิตอยู่

คนมีชีวิตอยู่
ก็ต้องอดทนอดกลั้น
อีกความหมายหนึ่งของอดทน...
คือดิ้นรนมีชีวิตอยู่
อดกลั้นทนทานโดยไม่หยุดยั้ง
ก็คือดิ้นรนต่อสู้โดยไม่หยุดยั้ง มิเช่นนั้นชีวิตของท่านจะไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
เนื่องเพราะ
ความจริงชีวิตเติบใหญ่จากความทุกข์ทรมาน

กลอน ความรักทั้งหมดที่มีให้จากใจ

ความรักทั้งหมดที่มีให้จากใจ
ไม่ให้ใครแล้วรอวันมอบให้เธอ
เมื่อวันใดเรากลับมาเจอะเจอ
ขอให้เธอรับความรักด้วยใจจริง
แต่คนเราเมื่อเวลาผ่านไปนาน
เมื่อวันวานเคยมีรักอันสดใส
เมื่อหัวใจเดินไปคนละทาง
ก็อ้างว้างไม่เหลือแม้เยื่อใย

กลอน ความรักก็แค่นี้

ความรักก็แค่นี้
เริ่มต้นกันดิบดี
สุดท้ายก็จบลงที่แตกสลาย
คนเคยรักมาก
นานไปก็ยังอยากจะเปลี่ยนใจ
ฉันไม่โกรธเธอหรอกที่เปลี่ยนไป
แต่คงไม่เชื่อความรักของใครไปอีกนาน

กลอน อยากจะเดินเดินเข้าไปหา

อยากจะเดินเดินเข้าไปหา

อยากจะเข้าไปนั่งใกล้ใกล้

อยากจะทำอะไรทำอะไรให้

อยากจะรื้อค้นหัวใจเธอจัง

กลอน ใจหนึ่งฉันเข้มแข็งดั่งภูผา

ใจหนึ่งฉันเข้มแข็งดั่งภูผา

ใจหนึ่งฉันอ่อนล้าดั่งขี้ผึ้ง

ใจหนึ่งฉันรักเธอสุดคนึง

ใจหนึ่งแสนชิงชังเธอสิ้นดี

เพียงสายฝนสาดมาเบา-เบา

เพียงสายฝนสาดมาเบา-เบา
กับร่องรอยความเหงาเคล้าน้ำตา
คำสัญญาพัดผ่านไปตามสายลม
เหลือแค่ความซ้ำตรมระทมจิต
ไม่มีสิทธ์แม้คิดให้เธอกลับคืนมา
เธอเป็นเหมือนสายน้ำไม่มีวันย้อนกลับ
ไม่สามารถที่จะหันไปเร่มต้นใหม่
เพียงสายรุ้งถักทอก่อประสาน
เป็นตำนานความรักและผูกพัน
ที่เธอฉันมีให้กันไม่เสื่อมคลาย
แต่วันนี้กลายเป็นความห่างเหิน
เธอหมางเมินไม่ใยดีสนใจ
ความรักความห่วงใยที่เคยมี
ละลายจางหางไปตามสายรุ้ง

หลับแล้วฝันให้หวาน...ให้วันวานจบลงตรงนี้..

หลับแล้วฝันให้หวาน...ให้วันวานจบลงตรงนี้..
เหนื่อยนักก็พักนะคนดี...จอดูแลเธออยู่อย่างนี้ไม่ห่างไกล..
จะคอยดูแล อยู่เคียงข้าง...ยามเธออ้างว้างหรือร้องไห้...
จะดูแลอยู่ไม่จากไปไกล..จะอยู่เคียงข้างตลอดไปทุกวัน

อยากแต่งกลอนผ่อนคลายให้หายเหงา

อยากแต่งกลอนผ่อนคลายให้หายเหงา

อยากแต่งกลอนให้หายเศร้าและเหงาหงอย

อยากแต่งกลอนให้กับคนที่เฝ้าคอย

อยากแต่งกลอนเรียงร้อยคอยคนดี

คิดถึงเธอ คิดถึงอยู่

คิดถึงบ้าน คิดถึงบ้าน มากรู้ไหม

คิดถึงใคร คิดถึงใคร เฝ้ารออยู่

คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงครู

คิดถึงเธอ คิดถึงอยู่ ทุกเวลา...

ในค่ำคืนนี้.......

ในค่ำคืนนี้.......
ราตรีมีเคยหลับไหล.....
ยังมีไออุ่นกรุ่นหัวใจ.....
ยังมีใครอยู่ไกลไกลอีกหนึ่งคน....
ฉันคิดถึงเธอ........
แม้เจอะเจอสิ่งเลวร้ายและสับสน....
แต่ยังมีหัวใจใครหนึ่งคน....
คอยเวียนวนดลให้กำลังใจ....
ขอบคุณวันนี้....
ขอบคุณความดีที่มีให้....
รักสว่างด้วยเรารักและจริงใจ....
ให้อภัยด้วยใจมั่นมิบั่นทอน...
รอเพียงวันหนึ่ง...
วันซึ่งเรารักมั่นมิอาจถอน....
วันที่แดดส่องฟ้าตะวันรอน...
วันที่เราได้ร่อนปีกรักลง..เคียงกัน

เพื่อจะได้รู้จักกับเธอก่อนใคร...

อยากจะหวนวันเวลาที่ผันผ่าน...
ดึงเอาวันวานที่ผ่านผันไป
เพื่อจะได้รู้จักกับเธอก่อนใคร...
เพื่อไม่ให้สายเหมือนกับวันนี้
ถ้าตัวฉันนั้นทำอย่างใจได้...
จะบอกว่าใจที่ฉันหวังดี
มีให้ทั้งความรักและความภักดี...
มากอย่างที่ไม่มีใครเกิน
แต่ฉันไม่อาจจะย้อนเวลาได้...
ก็แค่บอกไปเธออาจเฉยเฉย
เป็นเพียงคำพูดที่ถูกละเลย...
เธอคงเฉยเมยแล้วเดินจากไป
คงเหลือเพียงแต่ความโศกา...
และความห่วงหาที่ฉันมีให้
กับความหวังดีที่มีเสมอไป...
กับหัวใจที่เธอนั้นไม่ต้องการ

"ถึงแม้ไกลแสนไกล

"ถึงแม้ไกลแสนไกล

แต่สองใจไม่เคยห่าง

คิดถึงเธอเสมอยามอ้างว้าง

มีแต่เธออยู่กลางหัวใจ นะคนดี"

แผ่นดินถิ่นต่างกัน......

จากต่างแดนแผ่นดินถิ่นต่างกัน......
มาผูกพันธ์สนิทแน่นแม้นพี่น้อง
คอยเอื้อเฟื้อเจือจุนอุ่นเนืองนอง............
ด้วยใจพ้องผองหวังสิ่งดีดีฯ
จากต่างแดนถิ่นไกลมิไกลฝัน..............
มาสร้างสรรค์หมายสุขเพื่อนสุขี
ด้วยใจหวังเพียงเพื่อนรื่นเปรมปรีดิ์.........
ตามวิถีธรรมแท้แต่พุทธคุณฯ

ถ้าโลกนี้ไม่มี....ความรัก

ถ้าโลกนี้ไม่มี....ความรัก
อยากรู้นัก...จะมีดาวบนฟ้าไหม
น้ำทะเลคงไม่พัด....เข้าหาดทราย
และความหมายของหัวใจ......ก็ไม่มี

คำมักง่ายที่เธอมักเอ่ยกล่าว.....

คำมักง่ายที่เธอมักเอ่ยกล่าว.....
รู้ไหมเล่าว่ามันยากสำหรับฉัน
คำคิดถึงที่เธอมีให้กัน....
เป็นเพียงลมที่พัดผ่านเลยไป
เพราะเธอให้ใคร..ใครได้ง่ายดาย...
ฟังดูช่างไร้ความหมายกับคำนั้น
ไม่เคยให้คุณค่าสำหรับกัน......
มีเพียงฉันคิดจริงจังอยู่ฝ่ายเดียว

สายลมเย็นเลียบใล้ที่ปลายผิว...

สายลมเย็นเลียบใล้ที่ปลายผิว...
สายลมปลิวพัดใล้ที่ปลายผม
สายลมหนาวผะผ่าวในใจคน...
หนาวสายลมพริ้วพัดสะบัดใจ...
สายลมนี้พาใจไปตรงนั้น...
พารักฉันสู่เธอจะได้ไหม...
หนาวเหลือเกินสะเทิ้นถึงหัวใจ...
รอคนไกลคลายหนาวก่อนร้าวราน

แดดแรกของยามเช้า…ทาบกับเงาปีกบินหลา

แดดแรกของยามเช้า…ทาบกับเงาปีกบินหลา
กางแผ่อยู่กลางฟ้า...ผกมุ่งหน้า สู่ทางไกล
บินไปใจคิดถึง...ห้วงคำนึงไปอยู่ใกล้
แนบชิดในจิตใจ...โอบรักไว้ในปีกบาง
เงาผ่านของเงาคุ้น...จะอบอุ่นในวันร้าง
สัมผัสเงาลางลาง...ก็จะสร่างจากเหงาเงียบ

ไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา

ไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา
ก็แค่มนุษย์ปุถุชนธรรมดาก็แค่นั้น
มีเศร้ามีสุขมีเจ็บมีอายปนกัน
เพราะฉัน..ก็มีหัวใจ
ที่เธอเลือกเขาคนนั้น
เพราะเหตุผลสั้น-สั้นนี้ใช่ไหม
เหตุผลที่ว่าเขาอ่อนแอเกินไป
แล้วเธอคิดว่าฉันแข้มแขงมากหรือไง
....จึงเสียใจไม่เป็น....

มีไฟหนึ่งซึ่งยังไม่ดับสนิท

มีไฟหนึ่งซึ่งยังไม่ดับสนิท
ต้องอาศัยความใกล้ชิดเป็นเชื้อให้
ไฟดวงนั้นมันครุกรุ่นในหัวใจ
ไม่เคยมอดดับไปจากใจคน


อยากให้รัก คือ ได้รัก
แม้จะจากก้อไม่หวั่น
เป็นสุขนักที่รักกัน
เพียงเท่านั้น นั่นก้อพอ

ค่ำลงนกยังกลับรัง

ค่ำลงนกยังกลับรัง
ตะวันยังคืนหล้าเมื่อฟ้าใส
เรือยังคืนฝั่งหลังลาไกล
แต่คนไกลจากไป...ไม่กลับมา
ลืมไปแล้วว่ามันนานสักปานไหน
ที่เธอไกลห่างไปไม่พบหน้า
ก็ยังรออยู่นะ...รออยู่ทุกเวลา
แม้จะรู้ว่ากลับมา.....ไม่เหมือนเดิม

คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งห่างหาย

คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งห่างหาย
คิดถึงกายเคยแอบแนบชิดใกล้
คิดถึงรักเราสองต้องห่างไกล
คิดถึงสายสัมพันธ์ฉันและเธอ
วันคืนผ่านพ้นไปไม่หวนกลับ
ใยใจกลับห่วงหาคราที่เผลอ
คิดถึงรักครั้งเก่าคราวแรกเจอ
คิดถึงเธออยู่ไหนใยไม่มา

พอเถอะพอ...............

พอเถอะพอ...............
ฉันขอร้องเพียงเท่านี้
อย่าสัญญาอะไรอีกเลยนะคนดี
กับความเจ็บครั้งนี้มันสาหัสเกินไป
คำสัญญาเมื่อครั้งก่อน
มันสอนให้ฉันอย่าไว้ใจใครได้
เพียงแค่คำบางคำที่ออกจากลมปาก
แต่ไม่ได้ออกมาจากหัวใจ
เธอเชื่อไหมล่ะว่าใคร ๆ เขาก็ไม่ต้องการ
ถึงเธอจะสัญญาเป็นร้อยเป็นพัน
แต่เธอทำตามสัญญาที่ว่านั้นไม่ได้
หยุดซะเถอะ พอซะเถอะ
ฉันไม่อยากต้องทรมานใจ
อย่าสัญญาอีกได้ไหม เพราะยังไงเธอก็
.......ผิดคำสัญญา..........

อยากทำอะไรก็ทำ

อยากทำอะไรก็ทำ
ไม่ต้องมาตอกย้ำกันได้ไหม
ในเมื่อไม่รักไม่แคร์ไม่สนใจ
ก็อย่าแกล้งมาเสียใจเมื่อเลิกกัน
เป็นคนดีเพื่ออะไร
ก็ในเมื่อทำไปก็เท่านั้น
มีแต่จะเสียใจซ้ำใจอยู่ทุกวัน
ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องร้ายเพื่อรักษาใจตัวเอง

หากรักใครก็จงรักให้ทั้งหมด

หากรักใครก็จงรักให้ทั้งหมด
อย่าโป้ปดหลอกใครให้ลุ่มหลง
จะรักใครทั้งทีให้มั่นคง
อย่าพะวงมอบใจให้หมดเลย



รู้สึกเบื่อนะตอนนี้
ในวันที่ในใจเหงา
วันที่ในใจเรา
มานั่งเหงาอยู่คนเดียว

กลอน เธอเข้าใจไหม.....

เธอเข้าใจไหม.....บางครั้งความเหงาใจกลับสุขยิ่ง
ฉันมิได้หวาดกลัวหรือประวิง.....บางครั้งความหยุดนิ่งได้ปัญญา
ฉันรักความเหงา........หลงไหลกับเงาความเหว่ว้า
ฉันปลาบปลื้มในทุกหยาดน้ำตา....อิ่มอุรากับความทุกข์ระทมใจ
เธอว่าแปลกไหม........ถ้าฉันจะปลื้มอะไรกับความฝัน
ฉันอยากลืมความจริงทุกทุกวัน...เพราะความฝันไม่เคยทำร้ายใคร

หยิบเอาดาวบนฟ้ามาเอ่ยอ้าง

หยิบเอาดาวบนฟ้ามาเอ่ยอ้าง
เอาฟ้ากว้างแทนกระดาษวาดอักษร
เอาหัวใจแทนถ้อยคำพร่ำเว้าวอน
เป็นบทกลอนถึงคนดีสุดที่รัก
ณ ฟากฟ้าแห่งนี้ที่กว้างไกล
ในหัวใจของฉันนั้นประจักษ์
ได้ซาบซึ้งถึงคำพร่ำเอ่ยนัก
ได้รู้จักรักรักนั้นเป็นฉันใด

พบเธอในครั้งแรก....ฉันสิแปลกในใจนัก

พบเธอในครั้งแรก....ฉันสิแปลกในใจนัก
คิดถึงอยากรู้จัก....อยากจะทักจะถามเธอ
จากกันเหมือนจากเลย...โอ้ใจเอ๋ยแอบทำเพ้อ
ฝันหวานอยากพบเธอ..หรือจะเก้อเพียงลำพัง
ดีใจที่ได้พบ.......ได้ประสบเธอดั่งหวัง
ใกล้เธออย่างระวัง.......มิให้พลั้งทำผิดไป
ก็อยากพบพูดจา......คงไม่ว่านะใช่ไหม
ใกล้เธอแล้วอุ่นใจ....สุขกว่าในวันผ่านมา
ขอคบพบกันอีก....โปรดอย่าหลีกลี้หนีหน้า
ขอเพียงโปรดรู้ว่า....อยากพูดจาทุกนาที

กลอน ยามเมื่อรักอย่ามักร้ายสลายลับ

ยามเมื่อรักอย่ามักร้ายสลายลับ
เพียงมือป้องเพ่งมองปั๊ปขยับขยาย
คนเดียวนี้ครองดีนั้นมั่นมิคลาย
อย่ามีสองยิ่งหมองสายเยื่อใยกัน
หากจะรักให้จักรู้เคียงคู่รัก
อย่านอกจิตยอมนิดจักมิหักหัน
คำสัญญาค่าสูงยิ่งจริงต่อกัน
สองมือมีสร้างมือมั่นมิหวั่นใด
ประคองชิดเปี่ยมคิดชัดอย่าหัดโกรธ
อกพิงไท้อภัยโทษมิโกรธใคร
สองกายนี้สักกี่นั้นยึดกันไว้
เป็นหนึ่งเดียวปักเหนี่ยวใดไม่แคลนคลอน
ดั่งเกลียวเชือกเด็ดเกลือกชัดผูกมัดเกลียว
มิแบ่งเสี้ยวไม่เบี้ยวสายมิถ่ายถอน
ย่อมเหนียวแน่นยิ่งแน่นหนามิรารอน
มั่นคู่จิตไม่คิดจรบวรธรรม

ง่วงนักก็ไปนอน..จงพักผ่อนและหลับตา

ง่วงนักก็ไปนอน..จงพักผ่อนและหลับตา
คำคืนมีดารา..เป็นเพื่อนครานิทรารมย์
ฝันดีนะที่รัก..จงผ่อนพักและสุขสม
ค่ำคืนพริ้วพรายลม..มาพัดผ่านให้สุขใจ

กลอน เส้นโบว์สีขาว

เส้นโบว์สีขาว

ความร้าวย้ำลึก

ฉันอยู่จนดึก

นึกฝันเรื่องเก่า

มีเรื่องเศร้ามาก

ลำบากใจเรา

เมื่อมองเห็นเขา

และเราจากกัน

เธอคนที่ฉันรัก

เธอคนที่ฉันรัก
เธอที่ทำให้รู้จักความคิดถึง
เธอผู้อยู่ในห้วงคำนึง
เธอที่ตราตรึงหัวใจ
ฉันพร้อมทำทุกอย่าง
ทุกๆทางที่คนๆนึงจะทำได้
ไม่ได้เป็นเจ้าของครอบครองใจ
แค่เพียงทำไปเพราะห่วงใยและรักเธอ

อยาก.....

อยาก.....อยู่กับเธอให้นานกว่านี้

อยาก.....จะมีเธออยู่เคียงข้างฉัน

อยาก.....จะมีเธอข้างกายทุกวัน

อยาก.....ให้รู้ว่าฉันนั้นรักเธอ

กลอน ดั่งดอกจันทร์กระจ่างฟ้าที่ท้าฝน.......

ดั่งดอกจันทร์กระจ่างฟ้าที่ท้าฝน.......
ให้เยี่ยมยลความงามที่เฉิดฉันท์
ดั่งเดือนเพ็ญกระจ่างฟ้าเลิศลาวัลย์...
ที่เฉิดฉันท์กลางดาราที่พราวพราย.ฯ
ต่างสร้างสมหวังชื่อลือเกียรติ์ก้อง.......
มีทรัพย์สินเนืองนองตามใจหมาย
ต่างมุ่งสร้างผลงานอีกมากมาย...........
เพื่อมุ่งหมายลือเลื่องล้ำเลิศคน ฯ
ต่างฝันใฝ่ส่ำสุขสมดังหวัง................
สมประดังฝันใฝ่อุดมผล
ต่างแต่หนทางยาวไกลในสกล.............
ต่างสับสนวุ่นวายมวลมายา ฯ
จำประสบทุกข์สุขผสมผสาน..............
ที่บันดาลความเป็นไปในโลกหล้า
จำต้องรู้จักคิดพิจารณา...................
รู้จักค่ารู้จักตนดลถูกทาง ฯ

กลอน สู่เวิ้ง...จินตนาการ

สู่เวิ้ง...จินตนาการ
ที่ท้องฟ้าจุดเทียนของท้องฟ้า
ในใจจุดเทียนจ้าไว้ส่องแสง
ที่ท้องฟ้ามีหมู่ดาวอันเรืองแรง
ในจึงแจ้งด้วยแสงดวงจากสรวงดาว
จากแดนฟ้ามีน้ำค้างมาพร่างพื้น
ใจฉ่ำชื้นด้วยน้ำค้างจากกลางหาว
จากแดนฝันมีความฝันอันเพริศพราว
ใจจึงกร้าวด้วยฝันอันยาวไกล
ฉันเห็นฝันของบางคนตกหล่นหาย
ตกกระจายเกลื่อนกล่นอยู่หนไหน
สัมผัสค่าสัมผัสคำ...สัมผัสใจ
จึงเข้าใกล้ค่าแห่งจิตนิจนิรันดร์
เพราะชีวิตใช่มีแค่ชีวิต
ฟ้ามีฝนคนมีสิทธิ์จะคิดฝัน
ตราบใดแสงจันทร์ยังจ้าคู่ตะวัน
รุ้งความฝันจักทอทาบอิ่มอาบใจ
ห้ามทุกปรากฏการณ์ห้ามปรากฎ
ห้ามให้งดห้ามให้เกิดพอห้ามได้
แต่ห้ามจินตนาการห้ามหัวใจ
คงห้ามได้ถ้าชีวิต...ได้ปลิดแล้ว

จะบอกรักแต่ใจก็ไม่กล้า

จะบอกรักแต่ใจก็ไม่กล้า
คงเพราะว่าเธอสูงเกินเอื้อมถึง
แม้รักเธอสุดใจใฝ่คนึง
ไม่อาจดึงหัวใจเธอลงมา
ทำอย่างไรถึงจะหล้าบอกรักเจ้า
บอกว่าเรารักเธอเกินจะเก็บไว้
แม้นว่าเธอไม่รักไม่เป็นไร
ขอเพียงให้ได้รักเธอเท่านั้นพอ

กลอน ฟ้าหลั่งสายฝนพรำย้ำคำนั้น

ฟ้าหลั่งสายฝนพรำย้ำคำนั้น......
ที่เคยบอกรักฉันสำคัญไหม
หรือแค่ลมพัดพริ้วแล้วจางไป
ไร้ความหมายไร้ใจที่จริงจัง
ฉันอาจดูโง่เง่า.....
ที่หลงเงาเฝ้าเพ้อด้วยความหวัง
เธออาจเป็นแค่ฝันในภวังค์
แค่ฉุดรั้งฉันไว้ยามค่ำคืน

กลอน เพราะรักเธอมากเกินไปหน่อย

เพราะรักเธอมากเกินไปหน่อย

ทำให้ต้องมาคอยเจ็บแบบนี้

แต่จะเจ็บยังงัยก้ตามที

จะไม่ขอเป็นที่สองรองจากใคร.....ในใจเธอ

กลอน นานแค่ไหนก้อจะรอ

นานแค่ไหนก้อจะรอ

ไม่ยอมเหนื่อยไม่ยอมท้อไม่หวั่น

ขอแค่เธอมีใจมาให้กัน

จะนานกี่วันก้อจะรอ

จากวันวาน ถึงวันนี้ มีความรัก

"จากวันวาน ถึงวันนี้ มีความรัก
ที่ฟูมฟัก บ่มไว้ ให้หอมหวาน
จากวันวาน ถึงวันนี้ ที่เนิ่นนาน
บอกกับกัน และกัน "ฉันรักเธอ"
บวกความรัก ความเข้าใจ ไว้ด้วยกัน
บวกเธอฉัน รวมไว้ ไม่พลั้งเผลอ
บวกชีวิต สองเรา ที่พบเจอ
บวกจากเธอ และฉัน นั้นเป็นเรา"

ดาวใส..ฟ้าสวย

ดาวใส..ฟ้าสวย
ฝากบอกเค้าด้วยจะได้ไหม
ว่ามีใครคนหนึ่งที่ห่วงใย
อยากจะให้เค้าหลับฝันดี
ฝันถึงดาวสวย..ฟ้าใส
ฝันถึงดอกไม้หลากสี
ฝันถึงความรักที่มี
ฝันถึงเรื่องราวดีดีมากมาย

อยากเก็บดาวมาใส่กล่องใบโตๆ

อยากเก็บดาวมาใส่กล่องใบโตๆ
อยากเก็บรุ้งมาผูกโบว์เป็นของขวัญ
อยากเสกให้กระต่ายน้อยบนดวงจันทร์
บอกกับเธอว่าสุขสันต์วันเกิดเอย

คนมีชีวิตอยู่

คนมีชีวิตอยู่
ก็ต้องอดทนอดกลั้น
อีกความหมายหนึ่งของอดทน...
คือดิ้นรนมีชีวิตอยู่
อดกลั้นทนทานโดยไม่หยุดยั้ง
ก็คือดิ้นรนต่อสู้โดยไม่หยุดยั้ง มิเช่นนั้นชีวิตของท่านจะไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
เนื่องเพราะ
ความจริงชีวิตเติบใหญ่จากความทุกข์ทรมาน

ความรักทั้งหมดที่มีให้จากใจ

ความรักทั้งหมดที่มีให้จากใจ
ไม่ให้ใครแล้วรอวันมอบให้เธอ
เมื่อวันใดเรากลับมาเจอะเจอ
ขอให้เธอรับความรักด้วยใจจริง
แต่คนเราเมื่อเวลาผ่านไปนาน
เมื่อวันวานเคยมีรักอันสดใส
เมื่อหัวใจเดินไปคนละทาง
ก็อ้างว้างไม่เหลือแม้เยื่อใย

ความรักก็แค่นี้

ความรักก็แค่นี้
เริ่มต้นกันดิบดี
สุดท้ายก็จบลงที่แตกสลาย
คนเคยรักมาก
นานไปก็ยังอยากจะเปลี่ยนใจ
ฉันไม่โกรธเธอหรอกที่เปลี่ยนไป
แต่คงไม่เชื่อความรักของใครไปอีกนาน

อยากจะเดินเดินเข้าไปหา

อยากจะเดินเดินเข้าไปหา
อยากจะเข้าไปนั่งใกล้ใกล้
อยากจะทำอะไรทำอะไรให้
อยากจะรื้อค้นหัวใจเธอจัง

ใจหนึ่งฉันเข้ม

ใจหนึ่งฉันเข้มแข็งดั่งภูผา

ใจหนึ่งฉันอ่อนล้าดั่งขี้ผึ้ง

ใจหนึ่งฉันรักเธอสุดคนึง

ใจหนึ่งแสนชิงชังเธอสิ้นดี

เพียงสายฝนสาดมาเบา-เบา

เพียงสายฝนสาดมาเบา-เบา
กับร่องรอยความเหงาเคล้าน้ำตา
คำสัญญาพัดผ่านไปตามสายลม
เหลือแค่ความซ้ำตรมระทมจิต
ไม่มีสิทธ์แม้คิดให้เธอกลับคืนมา
เธอเป็นเหมือนสายน้ำไม่มีวันย้อนกลับ
ไม่สามารถที่จะหันไปเร่มต้นใหม่
เพียงสายรุ้งถักทอก่อประสาน
เป็นตำนานความรักและผูกพัน
ที่เธอฉันมีให้กันไม่เสื่อมคลาย
แต่วันนี้กลายเป็นความห่างเหิน
เธอหมางเมินไม่ใยดีสนใจ
ความรักความห่วงใยที่เคยมี
ละลายจางหางไปตามสายรุ้ง

คิดถึงบ้าน คิดถึงบ้าน มากรู้ไหม

คิดถึงบ้าน คิดถึงบ้าน มากรู้ไหม
คิดถึงใคร คิดถึงใคร เฝ้ารออยู่
คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงครู
คิดถึงเธอ คิดถึงอยู่ ทุกเวลา...

อยากแต่งกลอนผ่อนคลายให้หายเหงา

อยากแต่งกลอนผ่อนคลายให้หายเหงา
อยากแต่งกลอนให้หายเศร้าและเหงาหงอย
อยากแต่งกลอนให้กับคนที่เฝ้าคอย
อยากแต่งกลอนเรียงร้อยคอยคนดี

ในค่ำคืนนี้.......

ในค่ำคืนนี้.......
ราตรีมีเคยหลับไหล.....
ยังมีไออุ่นกรุ่นหัวใจ.....
ยังมีใครอยู่ไกลไกลอีกหนึ่งคน....
ฉันคิดถึงเธอ........
แม้เจอะเจอสิ่งเลวร้ายและสับสน....
แต่ยังมีหัวใจใครหนึ่งคน....
คอยเวียนวนดลให้กำลังใจ....
ขอบคุณวันนี้....
ขอบคุณความดีที่มีให้....
รักสว่างด้วยเรารักและจริงใจ....
ให้อภัยด้วยใจมั่นมิบั่นทอน...
รอเพียงวันหนึ่ง...
วันซึ่งเรารักมั่นมิอาจถอน....
วันที่แดดส่องฟ้าตะวันรอน...
วันที่เราได้ร่อนปีกรักลง..เคียงกัน

อยากจะหวนวันเวลาที่ผันผ่าน

อยากจะหวนวันเวลาที่ผันผ่าน...
ดึงเอาวันวานที่ผ่านผันไป
เพื่อจะได้รู้จักกับเธอก่อนใคร...
เพื่อไม่ให้สายเหมือนกับวันนี้
ถ้าตัวฉันนั้นทำอย่างใจได้...
จะบอกว่าใจที่ฉันหวังดี
มีให้ทั้งความรักและความภักดี...
มากอย่างที่ไม่มีใครเกิน
แต่ฉันไม่อาจจะย้อนเวลาได้...
ก็แค่บอกไปเธออาจเฉยเฉย
เป็นเพียงคำพูดที่ถูกละเลย...
เธอคงเฉยเมยแล้วเดินจากไป
คงเหลือเพียงแต่ความโศกา...
และความห่วงหาที่ฉันมีให้
กับความหวังดีที่มีเสมอไป...
กับหัวใจที่เธอนั้นไม่ต้องการ

จากต่างแดนแผ่นดินถิ่นต่าง

จากต่างแดนแผ่นดินถิ่นต่างกัน......
มาผูกพันธ์สนิทแน่นแม้นพี่น้อง
คอยเอื้อเฟื้อเจือจุนอุ่นเนืองนอง............
ด้วยใจพ้องผองหวังสิ่งดีดีฯ
จากต่างแดนถิ่นไกลมิไกลฝัน..............
มาสร้างสรรค์หมายสุขเพื่อนสุขี
ด้วยใจหวังเพียงเพื่อนรื่นเปรมปรีดิ์.........
ตามวิถีธรรมแท้แต่พุทธคุณฯ

มี....ความรัก

ถ้าโลกนี้ไม่มี....ความรัก

อยากรู้นัก...จะมีดาวบนฟ้าไหม

น้ำทะเลคงไม่พัด....เข้าหาดทราย

และความหมายของหัวใจ......ก็ไม่มี

ที่เธอมักเอ่ยกล่าว

คำมักง่ายที่เธอมักเอ่ยกล่าว.....
รู้ไหมเล่าว่ามันยากสำหรับฉัน
คำคิดถึงที่เธอมีให้กัน....
เป็นเพียงลมที่พัดผ่านเลยไป
เพราะเธอให้ใคร..ใครได้ง่ายดาย...
ฟังดูช่างไร้ความหมายกับคำนั้น
ไม่เคยให้คุณค่าสำหรับกัน......
มีเพียงฉันคิดจริงจังอยู่ฝ่ายเดียว

แดดแรกของยามเช้า…

แดดแรกของยามเช้า…ทาบกับเงาปีกบินหลา
กางแผ่อยู่กลางฟ้า...ผกมุ่งหน้า สู่ทางไกล
บินไปใจคิดถึง...ห้วงคำนึงไปอยู่ใกล้
แนบชิดในจิตใจ...โอบรักไว้ในปีกบาง
เงาผ่านของเงาคุ้น...จะอบอุ่นในวันร้าง
สัมผัสเงาลางลาง...ก็จะสร่างจากเหงาเงียบ

สายลมเย็นเลียบใล้ที่ปลายผิว...

สายลมเย็นเลียบใล้ที่ปลายผิว...
สายลมปลิวพัดใล้ที่ปลายผม
สายลมหนาวผะผ่าวในใจคน...
หนาวสายลมพริ้วพัดสะบัดใจ...
สายลมนี้พาใจไปตรงนั้น...
พารักฉันสู่เธอจะได้ไหม...
หนาวเหลือเกินสะเทิ้นถึงหัวใจ...
รอคนไกลคลายหนาวก่อนร้าวราน...<พี่อุ๋ย>

ไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา

ไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา
ก็แค่มนุษย์ปุถุชนธรรมดาก็แค่นั้น
มีเศร้ามีสุขมีเจ็บมีอายปนกัน
เพราะฉัน..ก็มีหัวใจ
ที่เธอเลือกเขาคนนั้น
เพราะเหตุผลสั้น-สั้นนี้ใช่ไหม
เหตุผลที่ว่าเขาอ่อนแอเกินไป
แล้วเธอคิดว่าฉันแข้มแขงมากหรือไง
....จึงเสียใจไม่เป็น....

มีไฟหนึ่งซึ่งยังไม่ดับสนิท

มีไฟหนึ่งซึ่งยังไม่ดับสนิท
ต้องอาศัยความใกล้ชิดเป็นเชื้อให้
ไฟดวงนั้นมันครุกรุ่นในหัวใจ
ไม่เคยมอดดับไปจากใจคน


อยากให้รัก คือ ได้รัก
แม้จะจากก้อไม่หวั่น
เป็นสุขนักที่รักกัน
เพียงเท่านั้น นั่นก้อพอ

ค่ำลงนกยังกลับรัง

ค่ำลงนกยังกลับรัง
ตะวันยังคืนหล้าเมื่อฟ้าใส
เรือยังคืนฝั่งหลังลาไกล
แต่คนไกลจากไป...ไม่กลับมา
ลืมไปแล้วว่ามันนานสักปานไหน
ที่เธอไกลห่างไปไม่พบหน้า
ก็ยังรออยู่นะ...รออยู่ทุกเวลา
แม้จะรู้ว่ากลับมา.....ไม่เหมือนเดิม

เสียงหัวเราะของเธอหายไปไหน

เสียงหัวเราะของเธอหายไปไหน
รอยย้มสดใสก็ว่างเปล่า
เรื่องตลกก็ไม่มีมาเล่า
ดวงตาก็ไม่พราวเหมือนอย่างเคยเป็น
ดูหน้าเศร้าเศร้าเธอทุกข์ใจ
น้ำตาใสใสก็ไหลมาให้เห็น
เร่งรอยปวดใจแสนลำเค็ญ
ไม่อยากเห็นรู้ไหมมันทรมาน"

คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งห่างหาย

คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งห่างหาย
คิดถึงกายเคยแอบแนบชิดใกล้
คิดถึงรักเราสองต้องห่างไกล
คิดถึงสายสัมพันธ์ฉันและเธอ
วันคืนผ่านพ้นไปไม่หวนกลับ
ใยใจกลับห่วงหาคราที่เผลอ
คิดถึงรักครั้งเก่าคราวแรกเจอ
คิดถึงเธออยู่ไหนใยไม่มา

พอเถอะพอ...............

...............พอเถอะพอ...............
ฉันขอร้องเพียงเท่านี้
อย่าสัญญาอะไรอีกเลยนะคนดี
กับความเจ็บครั้งนี้มันสาหัสเกินไป
คำสัญญาเมื่อครั้งก่อน
มันสอนให้ฉันอย่าไว้ใจใครได้
เพียงแค่คำบางคำที่ออกจากลมปาก
แต่ไม่ได้ออกมาจากหัวใจ
เธอเชื่อไหมล่ะว่าใคร ๆ เขาก็ไม่ต้องการ
ถึงเธอจะสัญญาเป็นร้อยเป็นพัน
แต่เธอทำตามสัญญาที่ว่านั้นไม่ได้
หยุดซะเถอะ พอซะเถอะ
ฉันไม่อยากต้องทรมานใจ
อย่าสัญญาอีกได้ไหม เพราะยังไงเธอก็
.......ผิดคำสัญญา..........

อยากทำอะไรก็ทำ

อยากทำอะไรก็ทำ
ไม่ต้องมาตอกย้ำกันได้ไหม
ในเมื่อไม่รักไม่แคร์ไม่สนใจ
ก็อย่าแกล้งมาเสียใจเมื่อเลิกกัน
เป็นคนดีเพื่ออะไร
ก็ในเมื่อทำไปก็เท่านั้น
มีแต่จะเสียใจซ้ำใจอยู่ทุกวัน
ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องร้ายเพื่อรักษาใจตัวเอง

เธอเข้าใจไหม.....บาง

เธอเข้าใจไหม.....บางครั้งความเหงาใจกลับสุขยิ่ง
ฉันมิได้หวาดกลัวหรือประวิง.....บางครั้งความหยุดนิ่งได้ปัญญา
ฉันรักความเหงา........หลงไหลกับเงาความเหว่ว้า
ฉันปลาบปลื้มในทุกหยาดน้ำตา....อิ่มอุรากับความทุกข์ระทมใจ
เธอว่าแปลกไหม........ถ้าฉันจะปลื้มอะไรกับความฝัน
ฉันอยากลืมความจริงทุกทุกวัน...เพราะความฝันไม่เคยทำร้ายใคร

หยิบเอาดาวบนฟ้ามาเอ่ยอ้าง

หยิบเอาดาวบนฟ้ามาเอ่ยอ้าง
เอาฟ้ากว้างแทนกระดาษวาดอักษร
เอาหัวใจแทนถ้อยคำพร่ำเว้าวอน
เป็นบทกลอนถึงคนดีสุดที่รัก
ณ ฟากฟ้าแห่งนี้ที่กว้างไกล
ในหัวใจของฉันนั้นประจักษ์
ได้ซาบซึ้งถึงคำพร่ำเอ่ยนัก
ได้รู้จักรักรักนั้นเป็นฉันใด

พบเธอในครั้งแรก....ฉันสิแปลกในใจนัก

พบเธอในครั้งแรก....ฉันสิแปลกในใจนัก
คิดถึงอยากรู้จัก....อยากจะทักจะถามเธอ
จากกันเหมือนจากเลย...โอ้ใจเอ๋ยแอบทำเพ้อ
ฝันหวานอยากพบเธอ..หรือจะเก้อเพียงลำพัง
ดีใจที่ได้พบ.......ได้ประสบเธอดั่งหวัง
ใกล้เธออย่างระวัง.......มิให้พลั้งทำผิดไป
ก็อยากพบพูดจา......คงไม่ว่านะใช่ไหม
ใกล้เธอแล้วอุ่นใจ....สุขกว่าในวันผ่านมา
ขอคบพบกันอีก....โปรดอย่าหลีกลี้หนีหน้า
ขอเพียงโปรดรู้ว่า....อยากพูดจาทุกนาที

ยามเมื่อรักอย่ามักร้ายสลายลับ

ยามเมื่อรักอย่ามักร้ายสลายลับ
เพียงมือป้องเพ่งมองปั๊ปขยับขยาย
คนเดียวนี้ครองดีนั้นมั่นมิคลาย
อย่ามีสองยิ่งหมองสายเยื่อใยกัน
หากจะรักให้จักรู้เคียงคู่รัก
อย่านอกจิตยอมนิดจักมิหักหัน
คำสัญญาค่าสูงยิ่งจริงต่อกัน
สองมือมีสร้างมือมั่นมิหวั่นใด
ประคองชิดเปี่ยมคิดชัดอย่าหัดโกรธ
อกพิงไท้อภัยโทษมิโกรธใคร
สองกายนี้สักกี่นั้นยึดกันไว้
เป็นหนึ่งเดียวปักเหนี่ยวใดไม่แคลนคลอน
ดั่งเกลียวเชือกเด็ดเกลือกชัดผูกมัดเกลียว
มิแบ่งเสี้ยวไม่เบี้ยวสายมิถ่ายถอน
ย่อมเหนียวแน่นยิ่งแน่นหนามิรารอน
มั่นคู่จิตไม่คิดจรบวรธรรม

ง่วงนักก็ไปนอน..จงพักผ่อนและหลับตา

ง่วงนักก็ไปนอน..จงพักผ่อนและหลับตา
คำคืนมีดารา..เป็นเพื่อนครานิทรารมย์
ฝันดีนะที่รัก..จงผ่อนพักและสุขสม
ค่ำคืนพริ้วพรายลม..มาพัดผ่านให้สุขใจ

เส้นโบว์สีขาว

เส้นโบว์สีขาว
ความร้าวย้ำลึก
ฉันอยู่จนดึก
นึกฝันเรื่องเก่า
มีเรื่องเศร้ามาก
ลำบากใจเรา
เมื่อมองเห็นเขา
และเราจากกัน

ยาก.....

ยาก.....จะมีเธออยู่เคียงข้างฉัน

อยาก.....จะมีเธอข้างกายทุกวัน

อยาก.....ให้รู้ว่าฉันนั้นรักเธอ

กลอนเธอคนที่ฉันรัก

เธอคนที่ฉันรัก
เธอที่ทำให้รู้จักความคิดถึง
เธอผู้อยู่ในห้วงคำนึง
เธอที่ตราตรึงหัวใจ
ฉันพร้อมทำทุกอย่าง
ทุกๆทางที่คนๆนึงจะทำได้
ไม่ได้เป็นเจ้าของครอบครองใจ
แค่เพียงทำไปเพราะห่วงใยและรักเธอ

ดั่งดอกจันทร์กระจ่างฟ้า

ดั่งดอกจันทร์กระจ่างฟ้าที่ท้าฝน.......
ให้เยี่ยมยลความงามที่เฉิดฉันท์
ดั่งเดือนเพ็ญกระจ่างฟ้าเลิศลาวัลย์...
ที่เฉิดฉันท์กลางดาราที่พราวพราย.ฯ
ต่างสร้างสมหวังชื่อลือเกียรติ์ก้อง.......
มีทรัพย์สินเนืองนองตามใจหมาย
ต่างมุ่งสร้างผลงานอีกมากมาย...........
เพื่อมุ่งหมายลือเลื่องล้ำเลิศคน ฯ
ต่างฝันใฝ่ส่ำสุขสมดังหวัง................
สมประดังฝันใฝ่อุดมผล
ต่างแต่หนทางยาวไกลในสกล.............
ต่างสับสนวุ่นวายมวลมายา ฯ
จำประสบทุกข์สุขผสมผสาน..............
ที่บันดาลความเป็นไปในโลกหล้า
จำต้องรู้จักคิดพิจารณา...................
รู้จักค่ารู้จักตนดลถูกทาง ฯ

สู่เวิ้ง...จินตนาการ

สู่เวิ้ง...จินตนาการ
ที่ท้องฟ้าจุดเทียนของท้องฟ้า
ในใจจุดเทียนจ้าไว้ส่องแสง
ที่ท้องฟ้ามีหมู่ดาวอันเรืองแรง
ในจึงแจ้งด้วยแสงดวงจากสรวงดาว
จากแดนฟ้ามีน้ำค้างมาพร่างพื้น
ใจฉ่ำชื้นด้วยน้ำค้างจากกลางหาว
จากแดนฝันมีความฝันอันเพริศพราว
ใจจึงกร้าวด้วยฝันอันยาวไกล
ฉันเห็นฝันของบางคนตกหล่นหาย
ตกกระจายเกลื่อนกล่นอยู่หนไหน
สัมผัสค่าสัมผัสคำ...สัมผัสใจ
จึงเข้าใกล้ค่าแห่งจิตนิจนิรันดร์
เพราะชีวิตใช่มีแค่ชีวิต
ฟ้ามีฝนคนมีสิทธิ์จะคิดฝัน
ตราบใดแสงจันทร์ยังจ้าคู่ตะวัน
รุ้งความฝันจักทอทาบอิ่มอาบใจ
ห้ามทุกปรากฏการณ์ห้ามปรากฎ
ห้ามให้งดห้ามให้เกิดพอห้ามได้
แต่ห้ามจินตนาการห้ามหัวใจ
คงห้ามได้ถ้าชีวิต...ได้ปลิดแล้ว

จะบอกรักแต่ใจก็ไม่กล้า

จะบอกรักแต่ใจก็ไม่กล้า
คงเพราะว่าเธอสูงเกินเอื้อมถึง
แม้รักเธอสุดใจใฝ่คนึง
ไม่อาจดึงหัวใจเธอลงมา
ทำอย่างไรถึงจะหล้าบอกรักเจ้า
บอกว่าเรารักเธอเกินจะเก็บไว้
แม้นว่าเธอไม่รักไม่เป็นไร
ขอเพียงให้ได้รักเธอเท่านั้นพอ

ฟ้าหลั่งสายฝนพรำย้ำคำนั้น

ฟ้าหลั่งสายฝนพรำย้ำคำนั้น......
ที่เคยบอกรักฉันสำคัญไหม
หรือแค่ลมพัดพริ้วแล้วจางไป
ไร้ความหมายไร้ใจที่จริงจัง
ฉันอาจดูโง่เง่า.....
ที่หลงเงาเฝ้าเพ้อด้วยความหวัง
เธออาจเป็นแค่ฝันในภวังค์
แค่ฉุดรั้งฉันไว้ยามค่ำคืน

เพราะรักเธอมากเกินไปหน่อย

เพราะรักเธอมากเกินไปหน่อย

ทำให้ต้องมาคอยเจ็บแบบนี้

แต่จะเจ็บยังงัยก้ตามที

จะไม่ขอเป็นที่สองรองจากใคร.....ในใจเธอ

อย่าโทรหาฉันเลยคนดี วันนี้ไม่อยากรับสาย

อย่าโทรหาฉันเลยคนดี วันนี้ไม่อยากรับสาย
แต่ฉันทำใจไม่ได้ สุดท้ายต้องรับสายเธอ
แม้เธอโทรมากี่ครั้ง ฉันยังไม่ปล่อยให้เก้อ
จำเป็นต้องรับสายเธอ ก็ฉันเป็นโอเปอเรเตอร์นี่นา

คนึงนิตจิตฝันถึงวันเก่า

คนึงนิตจิตฝันถึงวันเก่า
มีเธอเฝ้าเคียงคู่อยู่กับฉัน
ทั้งเช้าสายบ่ายเย็นไม่เว้นวัน
มาทิ้งกันแสนเศร้าให้ร้าวราน
ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวแสนเปลี่ยวจิต
ไร้คู่คิดคู่เรียงคู่เคียงฝัน
นึกถึงวันที่เคยอยู่เป็นคู่กัน
นึกถึงวันกาลเก่ายิ่งเหงาใจ
คงหมดบุญหมดกรรมร่วมทำสร้าง
ไม่อาจยั้งรั้งเธอให้อยู่ได้
พิพากษาอาญาเธอน้อยไป
ฉันจำอยู่เดียวดายในห้องกรง

ฉันไปไหนใครใครเขาก็กรี๊ด

ฉันไปไหนใครใครเขาก็กรี๊ด
ต่างก็กรีดร้องลั่นไม่ขาดสาย
ฉันเองก็เหงื่อแตกใจแทบวาย
ก็รถฉันเบรคไม่ได้ตายแน่ตู

อ่อนล้าอ่อนแรงอ่อนใจ

อ่อนล้าอ่อนแรงอ่อนใจ
อ่อนวัยอ่อนวันอ่อนพรรษา
อ่อนด้วยกำลังวังชา
อ่อนด้วยปัญญาไม่ว่องไว
ก่อนนั้นฉันเคยเข้มแข็ง
อ่อนแรงเมื่อเธอมาอยู่ใกล้
ดันแอบใส่ไซยาไนท์
ให้ฉันได้กินทุกวัน

เช้าวันนี้ ที่บ้านผม สุดขมขื่น

เช้าวันนี้ ที่บ้านผม สุดขมขื่น
ตอนสายตื่น ขึ้นมา น้ำตาไหล
อยู่ด้วยกันแนบนอน ไม่ห่างกาย
โถโอ้ นาฬิกา ตาย ไม่น่าเลย
ฮือๆๆๆๆๆ

อยากโทรศัพท์ไปหาเธอ

อยากโทรศัพท์ไปหาเธอ
อยากบอกเธอว่าคิดถึง
อยากบอกเธอว่าเป็นที่หนึ่ง
ที่ลึกซึ้งอยู่กลางใจ



รู้ก็รู้ที่นี่ไม่มีรัก
เป็นที่พักไม่ใช่ที่อาศัย
เพียงแวะมาเพื่อหาความจริงใจ
จะมีไหมจากใครฉันใคร่รู้
ความจริงจังนั้นไซร้ไม่เคยหวัง
คนจริงจังโลกนี้ไม่มีอยู่
อย่าห่วงเลยฉันก็แกร่งพอดู
เพราะเคยสู้เคยโศกในโลกจริง

ไม่มีตังค์จะนั่งรถไปหา

ไม่มีตังค์จะนั่งรถไปหา
ค่าโทรศัพท์ก็แพงเป็นบ้าโทรหาไม่ไหว
ส่งไปรษณีย์หรือ EMS. ก็ยังช้าไป
เลยต้องพึ่งอีกทางของการสื่อสารแห่งประเทศไทย
ให้ช่วยส่งความคิดถึงมาให้เธอแทน

ลมบางเบายามเช้าเคล้าเสียงคลื่น

ลมบางเบายามเช้าเคล้าเสียงคลื่น
ไอสดชื่นรื่นใจในภาพฝัน
ฝันข้ามคืนไม่อยากตื่นมาจำนรรจ์
เพราะ"เธอ"นั้นมาเข้าฝันฉันนะเออ...

หาก"เธอ"มาพร้อมกลิ่นปาริชาติ
คงหมายมาดอาจเป็น"คู่"กันเสมอ
ฤาบุพเพฯยังล่อหลอกค้นหา"เธอ"
ฝันทำเก้อทำฉันเผลอว้าวุ่นใจ..

แต่ลำเรือมีรักทักทายอยู่
มีมวลหมู่สหมิตรมาชิดใกล้
มีเรื่องราวรอบรู้ทั่วทิศไทย
มีสายใยถักทอ..เหมือนสายลม..

เพราะแต่งเพราะรึจะว่าไม่ไพเราะ

เพราะแต่งเพราะรึจะว่าไม่ไพเราะ.........
ใช่ฉะเลาะคำเพราะเสนาะหู......
.คำชมเชยเอ่ยอ้างแม้น่าดู......
เพียงให้รู้เอ่ยเอื้อนออกปอกจากใจ ฯ

อยากเกิดเป็นมนุษย์ต่างดาว

อยากเกิดเป็นมนุษย์ต่างดาว....
เผื่อมีมนต์น้าวใจเธอสักหน....
เสกให้เธอรักฉันเสียจน.....
ไม่ต้องคิดสับสนจะเลือกใคร...

...เส้นทางกวีไทย...

...เส้นทางกวีไทย...
สิบนิ้วขอวันทนาภาษาศิลป์
แด่พระปิ่นโมลีศรีสังขร
นามศิวะเรืองเวทย์เดชกำจร
พิฆเนศวรเกศกุญชรบวรกานต์
อีกเทพพรหมทุกชั้นฟ้าในราศรี
นาคราชทรงฤทธีศรีสถาน
พระมุณีพรหมฤาษีผู้ทรงฌาน
ขอประทานกรุณาเอื้ออารี
ข้าน้อยจะคิดกลอนอักษรศาสตร์
ใช่เปรื่องปราชญ์เพราะใจรักเป็นสักขี
จึงจำให้ใจคิดจิตกวี
อย่าเป็นที่ข้องขัดในอรรถคำ..

เห็นน้องเมย์สาวอุบลคน

เห็นน้องเมย์สาวอุบลคนหน้าใส เปรียบไปคล้ายเธอคนนั้นที่ฝันถึง
กินอะไรจึงได้สวยติดตาตรึง กินหมูยอร้านตองหนึ่งหรืออย่างไร ?
น้องเมย์ขวัญใจน่ารักดอทคอม หรือจะยอมเปิดความในให้รู้บ้าง
ขอให้สวยสดใสมิเว้นวาง เป็นเหมือนอย่างจันทราน่าชมมอง....

ขึ้นมาในยามเช้า

ตื่นขึ้นมาในยามเช้า
เพจใครก็ไม่รู้ดังปลุกเราเวลานี้
คิดไว้น่าคงเป็นหวานใจคนดี
แต่อ่านแล้วเหี่ยวใจทันทีเพจทวงค่าบริการ

กลัวทำไมถ้าใจจะไปรัก..

กลัวทำไมถ้าใจจะไปรัก..
ถ้าอกหักจักต้องรับไหว
ก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีใจ
รู้ทั้งรู้เขามีใครอยู่ทั้งคน
เมื่อเขาคือคนที่เรามีใจให้
ขอแค่ได้อยู่ใกล้ ใกล้แม้ใจสับสน
แต่ก็ยังอุ่นใจที่รู้ว่ามีใครอีกคน
ที่รักมากล้นแม้เขาไม่สนไม่เป็นไร

ุเลิกคิดถึงแล้วใช่ไหม ไม่มีใจ

ุเลิกคิดถึงแล้วใช่ไหม ไม่มีใจแล้วสิหนอ
รักนี้ไม่เพียงพอ จะสานต่อหรืออย่างไร
เลิกฝันถึงแล้วละหรือ ก็ฉันคือคนห่างไกล
เวลาผ่านผันไป สิหัวใจก็จืดจาง

จะกล่าวถึงวรรธิดาผู้เลอเลิศ

จะกล่าวถึงวรรธิดาผู้เลอเลิศ
เหมือนนางฟ้าลงมาเกิดช่างเฉิดฉาย
เทพธิดาเห็นแล้วยังต้องอาย
คนมากมายใจวุ่นวายเพราะกานดา

แม้นางพิมพิลาไลยที่งามแท้
ยังงามแพ้โฉมตรูผู้สง่า
หากจะเปรียบตัวเจ้ากับสีดา
ขอชมว่าเจ้างามกว่าจริง

มโนราห์อาจสวยแค่ภายนอก
คงไม่เหมือนเจ้าหรอกสวยสมหญิง
กิริยาวาจาน่ารักจริง
งดงามยิ่งกว่าพระเพื่อนหรือพระแพง

ตะเภาแก้วตะเภาทองสองน้องพี่
ยังดูดีไม่เท่าเจ้าจันทร์นวลแสง
เจ้าเหมือนดั่งนางฟ้ามาจำแลง
มิหน่ายแหนงรักเจ้าตราบสิ้นลม

เธอไม่รักฉันไม่เป็นไร

เธอไม่รักฉันไม่เป็นไร
ขอให้ฉันรักเธอตลอดไปก็พอ
ขอร้องถ้าไม่รักอย่าสงสาร
ให้ความรู้สึกมันผ่านคำนี้ไป
เพราะแน่เป็นฉันไม่ใช่เขา
ที่ต้องคอยรับความสงสารจากใคร-ใคร

แค่มาหลอกลวงกันใช่ไหม

แค่มาหลอกลวงกันใช่ไหม
ลวงเอาหัวใจไปแล้วก็ปล่อยวางเฉยๆ
จะมาบอกรักทำใมหากเธอละเลย
หากเธอไม่เคยมีใจให้กัน

ฉันเสียใจ

ฉันเสียใจ
ที่เธอจากฉันไปในวันนั้น
วันนี้…ฉันเสียใจยิ่งกว่า
เมื่อเข้าใจตัวเองว่า…
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ฉันไม่เคยรักเธอเลย

เห็นใบไม้รายร้อยสร้อยระย้า

เห็นใบไม้รายร้อยสร้อยระย้า
ขึ้นคบคาแล้วไสวรับรุ่งสาง
บ้างบางใบเบียดเสียดบ้างอำพลาง
ทะแยงใบไหวหว่าง สู่ทางลม
ทั้งโอนเอน เสาะส่ายที่ปลายยอด
เจอหลักกอดเกาะเกี่ยวเข้าเกี้ยวห่ม
ผูกเป็นเกลียว พันลาย ไม่คลายปม
แล้วแซมซ่อน ดอกบ่ม คลี่กลีบบาน
ไยวันนี้ ใบไม้คล้ายแช่มชื่น
มวลดอกดื่น สล้างตื่น ทั้งหอมหวาน
แม้สายที่โบกพัด ทุกครั้งกาล
วันนี้กลับ ขับขาน เพลงสายลม
หรือเป็นเพราะความรักกำลังเยือน
ทุกอย่างเหมือน สวยงามและเหมาะสม
แดดก็งาม หนาวก็อุ่น ด้วยแพรพรม
ใช่แล้วรัก........ อารมณ์ อารมณ์นี้..

ปริญญา..พ่อ..และกอไผ่....

....ปริญญา..พ่อ..และกอไผ่....
เมื่อยังเด็ก เคยถามพ่อ ว่ากอไผ่
เสียงออดแอด เรียกใคร อยู่ในป่า
ได้เห็นยิ้ม ทั้งที่พ่อ น้ำคลอตา
แล้วบอกว่า "มันเรียกให้ ลูกไปเรียน" ออดแอด..แอดออด..เสียงยอดไผ่
โบกกิ่งเรียก ไวไว ไปอ่านเขียน
ใครอยากเป็น บัณฑิต ต้องคิดเพียร
ไปจุดเทียน ปริญญา มาบ้านเอย..
สิบปีแห่ง แรงทะยาน จากบ้านป่า
ของเด็กชาย ชาวนา มาเปิดเผย
เมื่อเวลา นาที ที่ล่วงเลย
ได้เหยียบเย้ย ความดักดาน แล้วผ่านไป
วันที่หอบ ตำรา กลับมาบ้าน
ด้วยอาการ เงียบเหงา ใต้เงาไผ่
แว่วเพลงสวด กล่อมวิญญาณ สะท้านใจ
รินน้ำตา ลงไหล ไม่รู้ตัว
ที่จุดหมาย ปลายทาง นั้นว่างเปล่า
ความเงียบเหงา ปรายตา มายิ้มหัว
โลกสุดท้าย ของชีวิต ปิดมืดมัว
ม่านความกลัว สีดำ แต้มน้ำตา
ออดแอด..แอดออด..เสียงยอดไผ่
โบกกิ่งเรียก หาใคร อยู่ในป่า
เหมือนเสียงพ่อ กระซิบคำ..ลูกกำพร้า..
ยังไม่มี ปริญญา มาบ้านเรา......

ความต่างอาจสร้างความห่างเหิน

โดดเดี่ยวเดียวดายในฟ้ากว้าง............
ความต่างอาจสร้างความห่างเหิน
จะหยุดอยู่ตรงที่ใจไม่ล่วงเกิน.........
รักผิวเผินเพราะสัมผัสแล้วตัดรอน....
โดดเดี่ยวเดียวดายใจหายแว๊บ............
.ต้องเจ็บแสบปวดร้าวเพราะรักสอน
ให้รู้จักรักแท้ที่แน่นอน..........
ให้รู้จักการผ่อนหัวใจวาง
โดดเดี่ยวเดียวดายสักแค่ไหน..........
จะปีนฟ้าข้ามไปมิราร้าง
จะกอดใจมั่นไว้เพื่อร่วมทาง..............
จะเสริมสร้างหนทางแห่งเสรี
โดดเดี่ยวเดียวดายใจมิหวั่น.......
จะฟ้ากั้นทางไกลมิหน่ายหนี
จะกอดใจเธอและฉันเพื่อวันดี..........
ทำวันนี้เพื่อวันหน้า....กล้าเผชิญ.....

สิ้นเดือนตุลาคม...ผ่านลิ่วลมสู่พิจิก

สิ้นเดือนตุลาคม...ผ่านลิ่วลมสู่พิจิก
หัวใจไหวระริก... เดือนพิจิกอากาศเย็น
หนาวหนาวในใจไหม... ลืมว่าใครอยากพบเห็น
ลูบแก้มให้คลายเย็น...แล้วมาเป็นคนรักกัน
พฤศจิกาอากาศหนาว...ราตรีพราวด้วยความฝัน
ขอผิงหัวใจฉัน...ให้อุ่นวันเวลารอ..

ฉันเดินจากวันนั้นถึงวันนี้

ฉันเดินจากวันนั้นถึงวันนี้
ผ่านนาทีของความรักมานานเหลือ
ผ่านความหวังความห่วงใจและจุนเจือ
ฉันยังเชื่อในความรักความมั่นคง
ถึงวันหน้ารักนั้นกลับไกลห่าง
เหลือเพียงแต่ความว่างและลุ่มหลง
ฉันก้อมีความพร้อมจะจบลง
เพราะใจคนความอยากนั้นมากมาย
รักนั่นมีสุขมีทั้งขม
ใจคนใจรักนั้นหลากหลาย
ถึงวันหน้าฉันจะกลับกลาย
แค่ในใจยังมั่นรักก้อเกินพอ

ขอบคุณ ที่อยู่ใกล้

ขอบคุณ ที่อยู่ใกล้
ขอบคุณ ที่ให้กำลังใจกันเสมอ
ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะเออ
อยากบอกว่าดีใจที่มีเธอ อยู่ข้างกาย

ในวันนั้น…เคยบอกว่ารักเธอ

ในวันนั้น…เคยบอกว่ารักเธอ
รักเธอเหลือเกิน
จะเป็นอะไรไหม…ถ้าในวันนี้
เพิ่งมารู้ดีว่า…มันไม่ใช่
และฉันกำลังจะบอกเธอ

น่าเอ๋ย....น่ารัก

น่าเอ๋ย....น่ารัก
เป็นที่พักพิงใจให้สุขสันต์
เป็นศูนย์รวมความสนุกมาครบครัน
เป็นเพื่อนฉันเพื่อนเธอและเพื่อนใจ
มี nunjungคอยดูแลเรื่องกาพย์กลอน
คอยสะท้อนกลอนกวีศรีสุขสันต์
เชิญเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ผูกพันธ
มาร่วมกันแต่งกลอนไว้สอนใจ

ิรู้ไหมว่าแอบชอบเธอ

ิรู้ไหมว่าแอบชอบเธอ
ก็ไม่รู้ไปเผลอเอาตอนไหน
มารู้อีกทีก็สายไป
เกือบจะเรียกหัวใจให้กลับมา
คงเพราะเธอเป็นคนที่น่ารัก
ขอสมัครักเธอคนเลอค่า
ชอบนิสัยชอบยิ้มและแววตา
อยากตะโกนบอกฟ้าฉันรักเธอ

สายรุ้งงามวับวามข้ามขอบฟ้า

สายรุ้งงามวับวามข้ามขอบฟ้า
หลังฝนมาเเจ่มเจิดเพริดพราวสี
คิดถึงคนห่างไกลหนาวร้าวฤดี
เคยชวนชี้ชมรุ้งอยู่คู่เนื้อนวล
วันนี้ไม่มีเจ้าพี่เศร้าหมอง
ได้แต่มองนภาใสใจกำศรวล
มันร้าวรนระคนสั่นแสนรัญจวน
สุดปั่นป่วนยามร้างหม่นหมางทรวง

รักจำพรากจากจรโอ้อกเอ๋ย

รักจำพรากจากจรโอ้อกเอ๋ย
ไร้วาจาเอื้อนเอ่ยมาบอกกล่าว
ไม่หวนคิดคำนึงถึงเรื่องราว
รังแต่ทำให้ปวดร้าวทุกค่ำคืน
อยากขอเพียงหวนคิดสักนิดหนึ่ง
ไม่ต้องซึ้งหรือแกล้งทำเป็นฝืน
สิ่งที่ขอคืออย่าทำให้กล้ำกลืน
เพียงให้เธอส่งมาคืนคือหัวใจ

กลอน ได้แต่แอบมองเธออยู่ทุกวัน

ได้แต่แอบมองเธออยู่ทุกวัน
ได้แต่เก็บไปฝันอยู่ทุกคืน
ได้แต่เพ้อถึงเธอเมื่อยามตื่น
ได้แต่เพียงชมชื่นอยู่ในใจ
เธอไม่รู้ว่าฉันนั้นแอบรัก
เธอไม่รู้ว่าฉันปักใจแค่ไหน
เธอไม่รู้ว่าฉันรักเธอเท่าไร
เธอไม่รู้ว่ามีใคร..แอบรักเธอ..

ความรู้สึกดีดีที่มีให้

ความรู้สึกดีดีที่มีให้
กำลังใจที่มีให้เสมอ
ความห่วงหาที่ส่งมาให้เธอ
คงจะพอทำให้เธออบอุ่นใจ..นะคนดี

หาก..หัวใจเป็นสิ่งที่ง่ายต่อความรับรู้

หาก..หัวใจเป็นสิ่งที่ง่ายต่อความรับรู้
หาก..ความมีอยู่ง่ายต่อการเปลี่ยนแปลง
หาก..กำลังเธอนั้นอ่อนแอไม่แข็งแรง
หาก..ความรักต้องถูกแบ่งเป็นเช่นไร..?

ไม่เห็นส่งข่าวมาบ้าง

ไม่เห็นส่งข่าวมาบ้าง
รู้ไหมคนข้างหลังห่วงหา
ยังมีเธออยู่ในใจเสมอมา
ยังคอยว่าเมื่อไรจะติดต่อ...ยังคอย
หรือว่าลืมกันแล้วนะ
ก็ควรจะรีบบอกก่อนใจถดถอย
เธอคงไม่รู้ซึ้งถึงการรอคอย
ขอร้องเถอะอย่าปล่อยให้ฉันใจ
ล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

แค่เห็นเธอ online ใจเต้นถี่

แค่เห็นเธอ online ใจเต้นถี่
dcc เร็วรี่เตรียมส่งสาร
ไม่ว่าอยู่ server ไหนจะขอตาม
ถามน้องนาง pager เบอร์อะรัย
เธอให้มาแค่เบอร์ mobile phone
เหมือนพี่โดนปิดทาง connect ได้
acc ที่มีไม่เป็นใจ
เปิด webส่งข้อความไม่ได้ ทำไงดี
โอ้! ความรักผ่านสายcyberspace
จะจัด gread รักนี้อยุ่ที่ไหน
เพราะรักแค่ offline ก้อหายไป
รัก lag lag ผ่านสายไฟ จึงเอวัง..

เส้นทางรักที่เธอเคยเดินวันนั้น

เส้นทางรักที่เธอเคยเดินวันนั้น...........ไม่เหมือนเส้นทางฝันที่ฉันสร้าง
ไม่เหมือนเส้นทางรักที่ร่วมทาง........จะสว่างหรือทางจะมืดมน
ขึ้นอยู่ที่เธอกับฉัน......จะคงมั่นผ่านวันอันสับสน
จะฝ่าทางเส้นนี้ที่มืดมน.......จะผ่านฝนพายุใหญ่ไปอย่างไร
ขอมือเธอจับมือฉันไว้มั่น............ฉันมิเคยหวาดหวั่นทางจะร้าย
ฉันมิกลัวอุปสรรคอันตราย..........กลัวแค่เพียงหัวใจที่ไกลกัน

ใช้ชื่อระลึกความหลัง...ครั้งรักยังอ่อนหวาน

ใช้ชื่อระลึกความหลัง...ครั้งรักยังอ่อนหวาน
แต่พอเวลาผ่านไปนาน...รักก็หวานแบบหวานอมและขมกลืน
เก็บชื่อนี้ไว้สอนใจ...จะได้ไม่เจ็บช้ำ
ที่ผ่านมาเป็นเครื่องเตือนความจำ.....อย่าถลำใจให้กับใคร

กลอน โอ้ละเห่เอ่เอ้จงหลับตา..

โอ้ละเห่เอ่เอ้จงหลับตา..
โอ้ขวัญเอยจงมาอย่าไปไหน
ตะวันลับล่วงฟ้าธาราใส..
ฝันให้ไกลไปสู่ฝันนิรันดร
วันเวลาแห่งวัยใจพาฝัน..
ต่างมุ่งมั่นเดินไปอย่าถ่ายถอน
หลับฝันดีคิดสิ่งดีใจสังวร..
อย่าอาวรณ์ห่วงหาหลับตาฝัน

อยากให้เธอรักฉันอย่างนี้ตลอดไป

อยากให้เธอรักฉันอย่างนี้ตลอดไป

อยากให้เธออยู่คู่เคียงข้างฉัน

อยากให้เธอสุขใจทุกคืนวัน

อยากให้ฝันของฉันนั้นเป็นจริง

กลอนยังไม่ลืมกลิ่นแก้มของนวลน้อง

ยังไม่ลืมกลิ่นแก้มของนวลน้อง
พี่ขอจองไว้คนเดียวใช่เกี้ยวเล่น
หอมฤดีอกอุ่นที่อิงเอน
วงแขนเป็นที่พักความรักเรา
ยังจำได้ไหววันที่หวั่นไหว
ปอยผมไกวไหวอยู่เป็นเพื่อนเหงา
เธอเรียงร้อยปอยผมนี้ให้เรา
จะเก็บเอาไว้แทนกายยามไกลกัน

กลอน วาดเส้นโค้งสองเส้นบนผืนผ้า

วาดเส้นโค้งสองเส้นบนผืนผ้า
แทนความรักที่ผ่านมาของเธอฉัน
เป็นเส้นโค้งที่เว้าเข้าหากัน
เหมือนลิขิตผกผันให้มาเจอ
ลากมาถึงตรงกลางได้ใกล้ชิด
ฝากหัวใจแนบสนิทไว้เสมอ
สุดท้ายเป็นเพียงเหมือนใกล้ชิดเธอ
แต่ความจริงที่เจอคือห่างไกล
เมื่อลากเส้นเลยลงมาอีกนิด
ความใกล้ชิดที่เคยคิดว่าใช
มาวันนี้ถึงคราต้องจากไกล

ใจคนใช่ก้อนเนื้อ.....ศัตราเถือจึงหดหาย

ใจคนใช่ก้อนเนื้อ.....ศัตราเถือจึงหดหาย......
ใจคนมิมากมาย.......แต่มีรักกลบฟ้าดิน....


โดดเดี่ยวเดี่ยวดายยามกรายจาก
เพียงคิดฝากหลากคำไปพร่ำหา
คำว่ารักปักใจไม่เลิกรา
คือวาจาสุดท้ายจะให้เธอ
<[Chon]>


รัก..คือคำหวานหวานปานน้ำผึ้ง
หลอกให้หลงคิดถึงคะนึงหา
รัก..คือความตราตรึงในอุรา
หลอกให้คนบ้าบ้าตั้งตาคอย

เพราะเธอหรือเปล่าที่ทำให้ท้องฟ้าสดใส

เพราะเธอหรือเปล่าที่ทำให้ท้องฟ้าสดใส
เพราะเธอหรือเปล่าที่ทำให้ตะวันสาดแลง
เพราะเธอหรือเปล่าที่ทำให้ทะเลสีคราม
เพราะเธอหรือเปล่าที่ทำให้ดอกไม้งดงาม
อาจเป้นเพราะเธอที่ทำให้ทุกสิ่งคล้อยตาม
แต่ในความจริงฉันรู้ทุกสิ่งที่เป็นไป
ตะวันยังคงสาดแสง ท้องฟ้ายังคงสดใส
กลิ่นหอมดอกไม้ ทะเลงดงาม ไม่เกี่ยวกับเธอ
เมื่อไม่มีเธอทุกสิ่งยังคงงดงาม
รักยังคงอยู่ ดั่งดอกไม้ยังคงอยู่
เพื่อรอใครซักคนที่เขารักเรา..รักเรา จริงๆๆ



ง่วงนักก็ไปนอน...จงพักผ่อนและหลับตา
คำคืนมีดารา.........เป็นเพื่อนครานิทรารมย์
ฝันดีนะที่รัก.....จงผ่อนพักและสุขสม
ค่ำคืนพริ้วพรายลม....มาพัดผ่านให้สุขใจ..
<พี่อุ๋ย>


แม้จะอยู่ไกลกันสักเพียงไหน
ใจของฉันก็อยู่ใกล้เธอเสมอ
แม้สองเรามิอาจได้เจอะเจอ
อยากให้รู้ว่าเธออยู่ในใจฉันตลอดไป

จันทราสิส่องฟ้า....สุริยาก็ลาล่วง

จันทราสิส่องฟ้า....สุริยาก็ลาล่วง
ดาราประดับดวง.....ณ นภาอร่ามใส
เปรียบได้ประดุจรัก...รติปัก ณ กลางใจ
ทุกข์โศกวิโยคใด........ชนะได้มิหวั่นเกรง
เปรียบดั่งสิสำเนียง....เสนาะเยี่ยงประหนึ่งเพลง
ร่วมร้องและบรรเลง....เสน่ห์เสียงวิจิตรงาม
รอบกายมิมีทุกข์...ปิติสุขทุกโมงยาม
ฤทธิ์รักสิสวยงาม....รตะล้ำสวรรค์เยือน
(รติ อ่านว่า ระติ = รัก)
(รตะ อ่านว่า ระตะ = ความสุข)

ราตรีแห่งความหวัง..

ราตรีแห่งความหวัง..
ในค่ำคืนเงียบเหงาอย่าเศร้าสร้อย
อย่าใจลอยฝันใฝ่ไร้จุดหมาย
มีเรื่องต้องควรคิดอีกมากมาย
น่าเสียดายหากเวลามาล่วงเลย
น้องรู้จักตัวเองดีแค่ไหน
ลองถามใจตัวให้รู้อย่าอยู่เฉย
หวังสิ่งใดบ้างไหมหรือไม่เคย
ลองเฉลยคำตอบให้รู้ความ
หากมาดหมายสิ่งใดในชีวิต
สิ่งนั้นถูกหรือผิดจงคิดถาม
ถ้าเมื่อหวังก็ตั้งหน้าพยายาม หรือปล่อยตามเคราะห์กรรมจะนำไป
หาคำตอบให้ได้ในวันนี้
เพราะก่อนที่จะเรียนรู้เป็นผู้ใหญ
ก่อนที่เราจะพูดว่าเข้าใจใคร
ต้องมั่นใจว่าเราเข้าใจตน..
..ก้องกานต์...

นั่งมองท้องฟ้า

นั่งมองท้องฟ้า
อยู่กับน้ำตาตรงนี้
นั่งคิดถึงใครคนดี
ทั้ง ๆ ที่วันนี้ไม่มีใคร
อยากถามท้องฟ้า
เวลามีน้ำตาเหงาบ้างมั๊ย
แต่ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไร
ยังไง ๆ ฟ้ารู้มั๊ยเรามีกัน

กลอน อยากให้ผูกพันกันวันละนิด

อยากให้ผูกพันกันวันละนิด

อยากให้คิดถึงกันวันละหน

อยาากให้เธอห่วงใยอีกคน

เหมือนกันที่คนอีกคนเขาห่วงเธอ

หยิบปากกาเริ่มจรดสถบความ

หยิบปากกาเริ่มจรดสถบความ
เขียนออกมาตามความที่รู้สึก
กลั่นออกมาจากส่วนที่ลึกลึก
ออกจากความคิดนึกที่ฉันม
อยากจะบอกเธอว่าฉันคิดถึงมาก
ไม่อยากจากเธอไกลนะคนดี
เขียนส่งมาบอกเธอไม่รอรี
ว่าความรู้สึกที่มีนั้นเป็นไง
อยากจะบอกเธออีกว่าฉันรัก
ไม่รู้ว่าเธอจักรับมันไหม
ขอบอกจากสุดขั้วของหัวใจ
ที่ไม่เคยจะให้ใครมาก่อนเลย
อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้สึก
ข้อความจากส่วนลึกเธอเฉยเฉย
อย่าบอกนะว่าเธอนั้นไม่เคย
รู้สึกเลยกับคำเฉลยจากหัวใจ

หากการคบกันระหว่างเรา

หากการคบกันระหว่างเรา
สร้างความยุ่งยากกับคนอีกหลาย-หลายคน
ฉันขอเป็นฝ่ายไปดีกว่า
จะทนต่อความรู้สึกสูญเสียเพียงคนเดียว
เพื่อความสุขของคนอีกหลายคน

วันเกิดปีนี้ ..........

วันเกิดปีนี้ ..........
คงไม่มีอะไรจะมอบให้
คงมีเพียงหัวใจ
ที่จะให้ไปในปีนี้
วันเกิดปีหน้า.......
ไม่ขอสัญญาว่าจะให้อะไรมากกว่าปีนี้
แต่สัญญาว่าความรู้สึกดี ๆ
.. จะมอบให้เธอคนนี้ตลอดไป

ดนตรีในหัวใจ

ดนตรีในหัวใจ
บทเพลงใดที่กำหนด
สุขสมฤารันทด
รสชาติปร่าฤาหวานแพรว

ทำนองของชีวิต
ใครลิขิตหรือจัดแถว
ตั้งใจไว้แน่แน่ว
แต่อาจแคล้วจังหวะกล

..บรรเลงให้ไพเราะ
ให้พอเหมาะในกมล
ดนตรีดั่งตัวคน
สมดุลย์ที่จิตใจ..

ก้อคงมีบางครั้งนั่งมองฟ้า

ก้อคงมีบางครั้งนั่งมองฟ้า
ก้อคงมีบางเวลานั่งสับสน
ก้อคงมีบางเวลานั่งทุกข์ทน
ก้อคงมีบางเวลานั่งบ่นอยู่คนเดียว
นั่งมองฟ้าเมื่อคราหิมะหล่น
เปรียบดั่งคนห่างไกลไร้คนเหลียว
คิดถึงคนเคยรักหากกลมเกลียว
คงไม่เหี่ยวหัวใจถ้าใกล้กัน
นั่งสันสนถึงคนที่หมายปอง
ใจเศร้าหมองเธอพรากไปจากฉัน
นั่งดูเดือนนับดาวทุกคืนวัน
ดูใจกันใจฉันและใจเธอ......

จะเป็นคนไปเอง

จะเป็นคนไปเอง
เปล่าหรอกไม่ได้เก่ง-ที่ทำแบบนี้
เพียงแค่อยากให้เรื่องราวจบๆซะที
หากปล่อยยืดเยื้อกว่านี้--คงขาดใจ
หยุดทุกอย่างลงที่นี่
ถึงหัวใจที่มีจะสั่นไหว
เพื่อแลกกับอิสระภาพในวันต่อไป
ฉันจะร้องไห้วันนี้-วันเดียว

แอบมองเธออยู่ห่าง ห่าง

แอบมองเธออยู่ห่าง ห่าง
เฝ้ามองข้างหลังเธอคงไม่รู้
แต่ฉันก็สุขใจที่ได้เฝ้ามองดู
ถึงแม้รู้ข้างเธอมีเขาก็ตาม
คงเป็นไปไม่ได้......
พยายามตัดใจสุดหักห้าม
แต่ใจเจ้ากรรมก็ยังเพียรพยายาม
แม้เธอมองข้ามฉันยังขอมองเธอ

ถ้าฉันเปรียบเหมือนกระดาษบางๆ

ถ้าฉันเปรียบเหมือนกระดาษบางๆ
เธอก็คงไม่ทิ้งขว้างกันอย่างนี
้ คงจะดูแลทะนุถนอมเป็นอย่างดี
คงไม่ทิ้งให้กระดาษแผ่นนี้ต้องเดียวดาย
แต่เธอเห็นฉันเป็นกระดาษแข็งเนื้อดี
กระดาษแข็งแรงแผ่นนี้คงไม่มีความหมาย
คงไม่ต้องดูแลทะนุถนอมกันมากมาย
เมื่อหมดค่า หมดความหมาย
ก็ทิ้งกันไปง่ายๆ ไม่มีเสียดายเลย ไม่มี

ัต่างคนเก่งต่างคนกล้าต่างคนก้าว

ัต่างคนเก่งต่างคนกล้าต่างคนก้าว
ต่างคนเฝ้าต่างคนใฝ่ต่างคนฝัน
ต่างคนคิดต่างคนค้นต่างรำพัน
ต่างชีวันจึงต่างใจต่างแนวทาง
คนเหมือนกันใช่เหมือนกันในทุกสิ่ง
คนเหมือนกันแต่ต่างสิ่งจะสรรค์สร้าง
คนเหมือนกันแต่ต่างฝันต่างแนวทาง
คนจึงต่างมุ่งสู่ฝันอันวิไล ฯ

น้ำตาไหลลินจากตามากมาย

น้ำตาไหลลินจากตามากมาย
เพราะวันนี้รู้ความหมาย-เราไร้ค่า
เป็นเพียงคนประสานรอยร้าวและคั้นเวลา
เมื่อคนของเธอจะกลับขอคืนดี
ยอมให้เธอไปกับเขาง่ายๆ
แต่หัวใจมันแทบแตกสลายอยู่ตรงนี้
ฝืนยิ้มออกไปเมื่อเจอเธอทุกที
บอกคนดี "ว่าไม่เป็นอะไรเลย "

ใครจะว่าเธอร้ายในวันนั้น

ใครจะว่าเธอร้ายในวันนั้น
แต่ใจฉันรักเธออย่างลุ่มหลง
อยากจะบอกอีกครั้งอย่างตรงๆ
ว่ายังหลงเธออยู่ทุกทิวา
เพียงหัวใจมีกำแพงที่ขวางกั้น
จึงต้องกลั้นหัวใจไม่ห่วงหา
ขอเป็นเพียงแสงดาวแห่งศรัทธา
ค่อยส่องทางข้างหน้าให้ก้าวเดิน
ใครจะว่าเธออย่างไรฉันไม่รู้
ขอเพียงดูเธอเติบโตไม่เคอะเขิน
กี่หนทางข้างหน้ากล้าเผชิญ
ขอเพลิดเพลินรักเธอด้วยใจจริง<

โดดเดี่ยวเดียวดายสุดปลายฟ้า

โดดเดี่ยวเดียวดายสุดปลายฟ้า

ไกลสุดตาเกินใจจะไขว่ถึง

มีสายใยเส้นบางหว่างคนึง

คงขาดผึงสักวันฉันหวั่นใจ

จากเมื่อวานถึงวันนี้ยังมีรัก

จากเมื่อวานถึงวันนี้ยังมีรัก

จะปักหลักรักแต่เธอมิห่างหาย

จะไม่เศร้าไม่โศกคิดมากมาย

ฉันอยู่ได้เพราะมีเธอเป็นกำลัง

รักคืออะไรหรือคนดี..

รักคืออะไรหรือคนดี
ความรักที่เธอมีเหมือนฉันหรือเปล่า
รักของฉันต้องเอาใจใส่ทุกค่ำเช้า
เพื่อให้รักของเรางอกงาม
รักคืออะไรหรือคนดี
ที่ฉันถามไปอย่างนี้เพราะอยากรู้
เพราะในบางครั้งฉันทำได้แต่เฝ้าด
ฉันไม่อาจรู้ว่าเธอนั้นคิดอะไร

รักคืออะไรหรือคนดี..

รักคืออะไรหรือคนดี
ความรักที่เธอมีเหมือนฉันหรือเปล่า
รักของฉันต้องเอาใจใส่ทุกค่ำเช้า
เพื่อให้รักของเรางอกงาม
รักคืออะไรหรือคนดี
ที่ฉันถามไปอย่างนี้เพราะอยากรู้
เพราะในบางครั้งฉันทำได้แต่เฝ้าด
ฉันไม่อาจรู้ว่าเธอนั้นคิดอะไร

รักคืออะไรหรือคนดี

รักคืออะไรหรือคนดี
ความรักที่เธอมีเหมือนฉันหรือเปล่า
รักของฉันต้องเอาใจใส่ทุกค่ำเช้า
เพื่อให้รักของเรางอกงาม
รักคืออะไรหรือคนดี
ที่ฉันถามไปอย่างนี้เพราะอยากรู้
เพราะในบางครั้งฉันทำได้แต่เฝ้าด
ฉันไม่อาจรู้ว่าเธอนั้นคิดอะไร

รักคืออะไรหรือคนดี

รักคืออะไรหรือคนดี
ความรักที่เธอมีเหมือนฉันหรือเปล่า
รักของฉันต้องเอาใจใส่ทุกค่ำเช้า
เพื่อให้รักของเรางอกงาม
รักคืออะไรหรือคนดี
ที่ฉันถามไปอย่างนี้เพราะอยากรู้
เพราะในบางครั้งฉันทำได้แต่เฝ้าด
ฉันไม่อาจรู้ว่าเธอนั้นคิดอะไร

รักคืออะไรหรือคนดี

รักคืออะไรหรือคนดี
ความรักที่เธอมีเหมือนฉันหรือเปล่า
รักของฉันต้องเอาใจใส่ทุกค่ำเช้า
เพื่อให้รักของเรางอกงาม
รักคืออะไรหรือคนดี
ที่ฉันถามไปอย่างนี้เพราะอยากรู้
เพราะในบางครั้งฉันทำได้แต่เฝ้าด
ฉันไม่อาจรู้ว่าเธอนั้นคิดอะไร

.. หนทาง..ที่ทอดยาวสุดตา

.. หนทาง..ที่ทอดยาวสุดตา
.เดินทางสู่ความฝันเพียงผู้เดียว
แต่.. ณ ที่จุดหมาย...ปลายทาง.....
ไม่อ้างว้าง เพราะอาจมี...เธอ ยืนอยู่
สุด ทาง ของ ความ ฝัน

นักรักน้อยคิดเพ้อถึงองค์หญิง

นักรักน้อยคิดเพ้อถึงองค์หญิง
ไม่ได้อิงนิยายแต่ใจฝัน
นึกถึงครั้งที่ใจใกล้ชิดกัน
ชวนให้ฝันยามนอนหลับเห็นเธอ...
แต่นักรักเจอะปัญหาไม่น่าเจอะ
คิดเองเถอะองค์หญิงที่ใฝ่หา
นักรักน้อยจริงใจเสมอมา
เจ้าหญิงจ๋าไม่บอกรักเราเสียที

เรื่องราวของเราจบลงแล้ว

เรื่องราวของเราจบลงแล้ว
เหมือนดังแก้วที่แตกแหลกเป็นผง
ต่อให้จับมาเรียงต่ออย่างบบรจง
มันก็คงมีรอยร้าว-ไม่เหมือนเดิม
เรื่องที่จบลงนั้นฉันไม่ผิด
และไม่คิดที่จะนำมาเสริม
ทุกๆอย่างมันคงไม่เหมือนเดิม
แม้แต่งเติมเท่าไหร่ไม่ขอจำ

อยากจะรักเธอให้มากกว่านี้

อยากจะรักเธอให้มากกว่านี้
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
ขอโทษเธอทีนะเพราะหัวใจฉัน
มันลืมเขาคนนั้นยากเหลือเกิน
อยากจะมีใจให้เธอมากกว่านี้
เพราะเธอดีกับฉันจนมากมาย
แต่ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ
ให้อยู่กับใจที่ไม่มีปลายทาง

พิษรักริรุมเร้า.......มนเศร้าอนาถตน

พิษรักริรุมเร้า.......มนเศร้าอนาถตน
รักเรามิลวงวน...รติล้นหทัยแท้
รักเขาสิย้อนยอก.....มลตอก ณ ดวงแด
บอบช้ำระกำแท้....มิมาแล ฤ ห่วงใย
เขาเป็นไฉนหนา...ชะละการึอย่างไร
ลวงสิ้นมิเลือกใคร...หฤทัยมิใช่คน
(มน อ่านว่า มะนะ = ใจ)(รติ อ่านว่า ระติ = รัก)
(มล อ่านว่า มะละ = ความเศร้า) (ชะละกา = ชั่ว, เลว)

ห่างไกล...

ห่างไกล...
ยังมีใครคิดถึงนัก รู้ไหม
สานความเหงา ทอความรัก ถักเยื่อใย
ฝากฟ้าไปที่ปลายฟ้า ห่มเธอ
เงียบนักที่กลางใจ...
อาจเพราะใจยังมั่นรัก รักเสมอ
"ความรัก" คือที่ว่างระหว่างฉันและเธอ
คือน้ำตาเอ่อ คือรอยยิ้ม คือหัวใจ
ม่านฟ้า...
เพียงหลับตาม่านฟ้าหรือกั้นได้
ใจคงพบลบที่ว่างระหว่างใจ
ณ ที่นั่นได้ยินไหม เสียงหัวใจเจรจา

รวบรวมเกล็ดเม็ดทรายทีละน้อย

รวบรวมเกล็ดเม็ดทรายทีละน้อย
แล้วค่อยๆแต่งเติมเพิ่มความฝัน
ใส่หัวใจความห่วงใยความผูกพัน
สร้างวิมานในความฝันนั้นเพื่อเธอ
ฉันจะสร้างสนามหญ้าหน้าปราสาท
ฉันจะสร้างกันสาดด้วยเปลือกหอย
สร้างห้องนอนน้อยๆบนหอคอย
สร้างชิงช้าประดิษฐ์ประดอยด้วยปลาดาว ไม่ต้องกลัวว่าปราสาทไม่แข็งแกร่ง
เพราะก่อด้วยกำแพงแห่งขุนเขา
มีแม่น้ำไหลผ่านรังรักเรา
เพียงเพื่อให้เธอไม่เหงาก็เบาใจ
ฉันจะปลูกดอกกุหลาบขนาบรั้ว
ที่รักเธอไม่ต้องกลัวกับสิ่งร้าย
ฉันจะอยู่กับเธอเคียงคู่กาย
ตราบฟ้าดินสลายยัง..รักเธอ...

ขาดเธอแล้วสักคนต้องทนเศร้า

ขาดเธอแล้วสักคนต้องทนเศร้า
ฉันเงียบเหงาเพียงใดโอ้ใจเอย
อยากจะคู่อยู่เคียงเยี่ยงทรามเชย
ไม่นึกเลยเธอไม่อยู่หดหู่ใจ
น้ำตารินอาบแก้มแกมห่วงหา
โอ้เธอจ๋ายอดยาหยีจากไปไหน
กลับมาซับน้ำตาอย่าจากไป
โอ้ดวงใจทำไมไม่กลับม

จากใจคนไกลบ้าน

จากใจคนไกลบ้าน
เคยคิดว่าอยู่ไกลไร้คนห่วง
ยังเคยท้วงเหน็บแนมแกมซักซักถาม
เพราะอยู่ไกลหมดสิทธิ์จะติดตาม
แต่สุดห้ามดวงจิตคิดผูกพัน

ฝัน....

ฝัน....
ฝันถึงวันสองเรานั้นจะเคียงข้าง
แต่วันนี้รักเราเริ่มจืดจาง
เธอตีตัวออกห่างไปทุกที
ฝัน ....
ได้แต่ฝันเท่านั้นว่าฉันนี้
จะได้อยู่เคียงข้างเธอทุกนาที
ได้แค่ฝันคงไม่มีวันเป็นจริง

อย่าเลย…อย่าบอกว่ารักฉันในวันนี้

อย่าเลย…อย่าบอกว่ารักฉันในวันนี้
ฉันกลัวความหมายของมันจะจางหาย
ไปกับกาลเวลา
อยากให้เธอ…บอกรักฉันในวันนั้น
บอกไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของฉัน
อยากให้ความหมายของมัน
มลายไปพร้อมกับชีวิตของฉัน
ที่กำลังจากเธอไป…

ัใครเล่าจะมาจริงใจให้คนอย่างฉัน...

ัใครเล่าจะมาจริงใจให้คนอย่างฉัน...
ก็ทุกวันเธอยังไม่เคยเห็นค่า
นึกเบื่อก็ไปนึกคิดถึงก็มา...
เคยเข้าใจไหมว่าฉันรู้สึกเช่นไร
จะทำอย่างไรให้เธอเห็นค่า...
หรือว่าต้องลงแล้วรักน
ี้แต่เอาน่าจะลองทนเธอดูอีกสักที.....
ถ้าคราวนี้เหมือนเดิมคงต้องเอ่ยลา

คนดีของฉัน...

คนดีของฉัน...
คืนนี้จะขอฝันถึงคุณ
เพื่อซับเอาความอบอุ่น
ให้คลุกกรุ่นอยู่ภายใน
แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บ
แต่ฉันก็เก็บไฟรักเอาไว้
ยามใดที่รู้สึกหนาวใจ
จะได้ก่อไฟรักไว้พักพิง
ฉันยังคงคอยเธออยู่ที่นี่
คอยคนดีด้วยใจหวัง
คอยเพราะมีดวงฤดีที่จีรัง
คอยเพราะยังรักเธอเสมอมา
คอยคำมั่นสัญญาอันสูงส่ง
ดวงใจคงรักเธอเฝ้าเพ้อหา
คอยเพราะฉันนั้นรักและศรัทธา
คอยเพราะว่าใจนี้...ยังรักเธอ
...ก้องกานต์...

คนที่รักกลับถูกมองข้าม

คนที่รักกลับถูกมองข้าม
คนที่ต้องห้ามกลับเอาใจใส่
คนที่รักก็ทุ่เทใจให้หมดทั้งใจ
คนที่รักเราหมดใจให้ได้แค่เพื่อนกัน
ก็ไม่รู้ว่าทำไม
ที่ทำได้ก็เท่านี้
ให้ความผูกพันกับเธอแค่เพื่อนที่แสนดี
แต่กับเขานี่สิได้แค่รักเขาข้างเดียว

ถึงแม้ไกลแค่ไหนใจไปถึง

ถึงแม้ไกลแค่ไหนใจไปถึง

ไม่คำนึงใกล้ไกลใจไปหา

แม้เรานี้ห่างไกลไกลสุดตา

ใช่ปัญหาเพราะว่าใจไปถึงกัน

ใครเล่าจะมาจริงใจให้คนอย่างฉัน...

ใครเล่าจะมาจริงใจให้คนอย่างฉัน...
ก็ทุกวันเธอยังไม่เคยเห็นค่า
นึกเบื่อก็ไปนึกคิดถึงก็มา...
เคยเข้าใจไหมว่าฉันรู้สึกเช่นไร
จะทำอย่างไรให้เธอเห็นค่า...
หรือว่าต้องลงแล้วรักน
ี้แต่เอาน่าจะลองทนเธอดูอีกสักที.....
ถ้าคราวนี้เหมือนเดิมคงต้องเอ่ยลา

คนดีของฉัน...

คนดีของฉัน...
คืนนี้จะขอฝันถึงคุณ
เพื่อซับเอาความอบอุ่น
ให้คลุกกรุ่นอยู่ภายใน
แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บ
แต่ฉันก็เก็บไฟรักเอาไว้
ยามใดที่รู้สึกหนาวใจ
จะได้ก่อไฟรักไว้พักพิง
ฉันยังคงคอยเธออยู่ที่นี่
คอยคนดีด้วยใจหวัง
คอยเพราะมีดวงฤดีที่จีรัง
คอยเพราะยังรักเธอเสมอมา
คอยคำมั่นสัญญาอันสูงส่ง
ดวงใจคงรักเธอเฝ้าเพ้อหา
คอยเพราะฉันนั้นรักและศรัทธา
คอยเพราะว่าใจนี้...ยังรักเธอ
...ก้องกานต์...

คนที่รักกลับถูกมองข้าม

คนที่รักกลับถูกมองข้าม
คนที่ต้องห้ามกลับเอาใจใส่
คนที่รักก็ทุ่เทใจให้หมดทั้งใจ
คนที่รักเราหมดใจให้ได้แค่เพื่อนกัน
ก็ไม่รู้ว่าทำไม
ที่ทำได้ก็เท่านี้
ให้ความผูกพันกับเธอแค่เพื่อนที่แสนดี
แต่กับเขานี่สิได้แค่รักเขาข้างเดียว

ถึงแม้ไกลแค่ไหนใจไปถึง

ถึงแม้ไกลแค่ไหนใจไปถึง

ไม่คำนึงใกล้ไกลใจไปหา

แม้เรานี้ห่างไกลไกลสุดตา

ใช่ปัญหาเพราะว่าใจไปถึงกัน

กลอน อย่ามีอะไรเพื่อฉัน…ถ้าเธอรักฉัน

อย่ามีอะไรเพื่อฉัน…ถ้าเธอรักฉัน

อย่าทำอะไรเพื่อฉัน…ถ้าเธอรักฉัน

อย่ารักฉันมากกว่านี้…ถ้าเธอรักฉัน

เพราะฉันไม่อาจ…รักเธอได้เลย

วันนี้...รักเธอมากกว่าใครที่เคยรัก

วันนี้...รักเธอมากกว่าใครที่เคยรัก
วันนี้...เธอทำให้ฉันรู้จักว่ารักมีค่ามากเพียงไหน
วันนี้...จะไม่ยอมให้สูญเสียเธอไปให้ใคร
วันนี้...หรือวันไหนจะมีเธอในใจเพียงผู้เดียว

กลอน แค่มองตาเธอก็หวั่นไหว

แค่มองตาเธอก็หวั่นไหว
แต่หัวใจมันสั่งมา
แค่เพียงอยากบอกเธอว่า..
ผู้ชายคนนี้นั้นชอบเธอ..
(จำเป็นหรือที่เราจะรู้จักกัน)

กลอน มอบรัก..มอบจริงใจ

มอบรัก..มอบจริงใจ
มอบห่วงใย..ให้ทั้งปวง
กลับตอบแทน..ด้วยคำลวง
เจ็บช้ำทรวง..ลวงทำไม
หลงไปคิด..ว่าเธอชอบ
แต่สิ่งตอบ..กลับไม่ใช่
เหลือเพียงร่าง..ไร้จิตใจ
สุข..ใช่ไหม ได้ทำกัน

กลอน คืนนี้เหน็บหนาว

คืนนี้เหน็บหนาว
ไร้ดาวมืดหม่น
คิดถึงคนที่จากไปไกลแสนไกล
เธอลืมเยื่อใยเคยมีให้ต่อกัน
กาลเวลาแปรผันเธอให้เปลี่ยนไป
ไม่มีอีกแล้วคนช่วยเติมฝัน
เหลือเพียงฉันที่ยืนเพียงลำพัง
กำลังใจอ่อนล้าลงทุกเสี้ยวนาท
ดวงฤดีเปลี่ยวเหงาเศร้าระทม
แต่มันเป็นเพียงลมรักร้างพัดผ่านมา
สายลมจ๋าช่วยพัดพาความรักไป
แค่ความรักลบเลือนจากหัวใจ
เพียงความอ่อนไหวฟ้ามืดมน

กลอน หัวใจอุ่น-อุ่น...

หัวใจอุ่น-อุ่น...
กรุ่น-กรุ่น...ด้วยความห่วงหา
ถึงอยู่ไกลสุดสายตา
แต่ว่าความอุ่นใจส่งไปถึง
ที่โน่น...หนาวไหม
เธอคงได้รับกลิ่นไอซึ้ง-ซึ้ง
ให้รู้ว่ามาจากความคิดถึง
ที่สามารถดึงหัวใจมาไกล้กัน
ที่นี่ร้อนนัก
เพราะเต็มไปด้วยรักถักฝัน
คงหายร้อนถ้า เธอมาอยู่ไกล้กัน
แต่ไกลก็ไม่วัน ..ก็ใจเรามันไกล้กันนี่

กลอน เธอ....คือดาวคอยส่องแสง

เธอ....คือดาวคอยส่องแสง
เธอ....คือแมลงคอยบินมอง
เธอ....คือพระจันทร์ที่ผุดผ่อง
เธอ....คือเพื่อนผองยามฉันเศร้า เหงาใจเอย

กลอน รักชายหญิงดั่งเพี้ยง........บริสุทธิ์

รักชายหญิงดั่งเพี้ยง........บริสุทธิ์
หากได้มาแล้วหยุด...........ปล่อยว่าง
เหมือนลิงได้แก้วสุด......... ล้ำค่า ล้นนา
แต่หาใช้มิได้ เพราะขาด.. ปัญญา

กลอน ขอฉันเป็นเพื่อนกะเธอซักคนจะได้ไหม

ขอฉันเป็นเพื่อนกะเธอซักคนจะได้ไหม
คอยไปไหนถามไถ่ทุกข์สุข
แบ่งปันเสียงหัวเราะกับเธอ
เพื่อนที่ไม่ต้องการคำหวาน
ไม่หวังของขวัญ
ไม่ต้องการสิ่งอื่นใดจากเธอ
นอกจากความจริงใจ
ขอฉันเป็นเพื่อนกะเธอซักคนจะได้ไหม
โลกนี้ช่างเหงาเหลือเกิน
ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนซักคน
ไม่มีไหล่ให้พักพิงยามเหนื่อล้า
ไม่มีใครกอดคอเดินไปกับฉัน
ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนดี
ฉันรู้ว่าเธอมีเพื่อนมากมาย
ขอฉันเป็นเพื่อนกะเธอซักคนจะได้ไหม...........

กลอน เหงาเลือเกินที่รักมิพักเหงา

เหงาเลือเกินที่รักมิพักเหงา
มิรู้เราจะได้พบประสบไหม
แค่ตรงนี้คล้ายฝันวันวันไป
แล้วเมื่อใดจะพบประสบจริง
อนาคตรันทดท้อกลัวรอเก้อ
หากวันเธอเปลี่ยนไปใจยอดหญิง
เธอคงมองผ่านไปไม่ประวิง
แล้วทอดทิ้งชายคนนี้ให้เดียวดาย.

กลอน “ฉันรักเธอ”

“ฉันรักเธอ”
ถ้อยคำสั้นๆ
ถ้อยคำที่หลากหลายความหมาย
ถ้อยคำที่เธออาจเคยได้ยินจากใคร
ถ้อยคำนี้ที่จะทำให้เธอสัมผัสถึงความแตกต่าง
ระหว่างเขาและฉัน

คงเป็นเพียงสายตาที่พราพร่าง

คงเป็นเพียงสายตาที่พราพร่าง
ในท่ามกลางวันเวลาที่ฟ้าใส
เก็บมานานกับคำนี้ที่คาใจ
กะว่าวันนี้จะเผยไต๋ซะที
อยากมีเพียงสักคนคอยเคียงข้าง
ในวันที่อ้างว้างอย่างนี้
จะเก็บเธอไว้ในห้องใจทั้งสี่
อยากรู้จักชายคนนี้เมล์มา

กลอน ในช่างเถอะนะอย่าสนใจให้เปลืองหัว

ในช่างเถอะนะอย่าสนใจให้เปลืองหัว

ไม่ต้องกลัวฉันจะตายมันไม่ใช่

เจ็บแค่นี่จะลองดูให้รู้ไป

ว่าหัวใจทนไม่ได้หรือไงกัน

นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป

นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป
จะเก็บดอกไม้ ไว้เคียงข้างฝัน
รดน้ำใจ ให้ไออุ่นทุกๆวัน
ให้ดอกไม้ อยู่คู่ฝัน นิรันดร์ไป
เธอคือ ดอกไม้ดอกเดียวที่ฉันปลูก
เพราะพันผูก และผูกพันกว่าสิ่งไหน
เพราะรัก ก็เพราะรักสุดหัวใจ
จึงปลูกดอกไม้ ไว้กลางใจ เพียงดอกเดียว

เก็บเธอไว้กับความรู้สึก

เก็บเธอไว้กับความรู้สึก

เก็บไว้ลึก-ลึก...ข้างในใจนี้

เก็บเธอไว้กับความรู้สึกดี-ดี

จะเก็บเธอไว้ตรงนี้ ไม่มีเปลี่ยนแปลง

หากรู้สึกดายเดียวหรือเปลี่ยวเปล่า

หากรู้สึกดายเดียวหรือเปลี่ยวเปล่า
แม้เหงาเศร้าเพื่อนจ๋าอย่ามัวจ๋อย
เขยิบมาสิคะรีบมาจอย
สาวเสียงค่อยต้องนั่งใกล้จึงได้ยิน
มวลเหล่านักภาษาช่างน่ารัก
เชิญทายทักกันด้วยภาษาศิลป
บางคนก็เจอกันจนฉันชิน
ก็เพียงชินแต่ไม่เบื่อจงเชื่อใจ
มองรอบกายรายล้อมทั้งซ้ายขวา
ล้วนมากหน้านักกลอนทั้งเก่าใหม่
ร้อยถ้อยคำจำนรรจาน่าชื่นใจ
ร่วมสร้างความสดใสในหน้ากลอน

โตขึ้นทุกวั๊น ทุกวัน

โตขึ้นทุกวั๊น ทุกวัน

ทามาก๊อตซ์เหมือนความผูกพันธ์ ก็ตรงนี้

ต่างกันตรงทามาก๊อตซ์ตายได้ หลายท

ี แต่ความผูกพันที่เรามี จะไม่มี วันตาย

ในยามที่ใจฉันมันอ่อนล้า

ในยามที่ใจฉันมันอ่อนล้า
ถามตัวเองตลอดเวลา
เกิดมาเพื่ออะไร
เกิดมาเพื่อแพ้..หรือต้องชนะใคร
หรือคนไม่เอาไหน..มักต้องมีน้ำตา
เหนื่อยเหลือเกิน..
หากพรุ่งนี้ยังต้องเดินต่อไปข้างหน้า
ต้องเดินพร้อมกับหยดน้ำตา
โดยไม่มีใครหันหน้ามาใส่ใจ

คิดถึงคูณสิบคือเพื่อน

คิดถึงคูณสิบคือเพื่อน

คิดถึงคูณร้อยคือใครใกล

คิดถึงคูณพันนั้นคือใคร

ก้อคิดถึงเธอไง...จ๊ะคนดี

--ค่ำคืนที่หัวหิน--

--ค่ำคืนที่หัวหิน--
..ลมเย็นพัดระบัด
พริ้วปลิวพัดให้ใจไหว
ทะเลดั่งรู้ใจ
คนอ่อนไหวที่หาดทราย
..ทรายขาวกับเสียงคลื่น
สาดครืนครืนแล้วจางหาย
หวั่นใจใครกลับกลาย
เกลียวใจคลายดั่งสายลม..

กลอน มองฟ้าสวยๆวันนี้

มองฟ้าสวยๆวันนี้
เหงานะคนดีรู้ไหม
คิดถึงเธอแทบขาดใจ
คิดถึงฉันบ้างไหมช่วยตอบมา
เพจเอ๋ยเจ้าสั่น
แต่ทำไมไม่มีข้อความของคนที่ฉันรอหนา เพจสั่นที่ไรใจฉันยิ่งกว่า
ถ้ารู้ให้รีบเพจกลับมาฉันจะคอย
โทรศัพท์ดังปุ๊บ
ฮัลโหลรีบพูด...ใช่มั้ย
ว้าฟังดูก้อรู้ไม่ใช่เสียงหวานใจ
นี่จะให้รอถึงเมื่อไรจะโทรมา
โทรมาช้าอย่างนี้
ต้องง อนซักทีสองทีให้รู้เสียบ้าง
ได้แต่คิดในใจ
เสียงโทรศัพท์กังวานอุ๊ย..
หวานใจเสียงหวานหายโกรธทันที

หมดแล้วความไว้ใจ

หมดแล้วความไว้ใจ
ที่ฉันให้ไปเมื่อวันเก่าก่อน
เพราะถูกทำให้เจ็บปวดใจร้าวรอน
เธอซ่อนคำลวงไว้ตลอดเวลา
หลายครั้งที่เคยให้อภัย
แต่ก็ถูกทำร้ายเกินรักษา
แผลใจตอนนี้ไม่มีทางที่จะเยียวยา
เพราะมีผู้ชายมารยามาหลอกลวง

วันที่ฉันจากเธอมาในวันนั้น

วันที่ฉันจากเธอมาในวันนั้น
ไม่คิดว่ามันจะทำให้ห่างหาย
ใจคงคิดว่าเราสองห่างเพียงกาย
คงไม่คายรักมั่นดั่งวันวาน
แต่พอนานเนินไปใจเริ่มเปลี่ยน
ใจมันเพี้ยนเปลี่ยนไปเพราะไกลห่าง
เป็นเพราะเรานั้นเดินคนละทาง
ต้องลาร้างเพราะช่องว่างระหว่างใจ
ถ้าว่าใจหนอใจไม่เปลี่ยนผัน
เหมือนวันนั้นฉันคงสุขไม่สงสัย
มาวันนี้ฉันนั่งทุกข์เพราะเหตุใด
ก็เพราะใจที่เคียงใกล้ไม่ใช่เธอ

หมอกตอนเช้ายังไม่มี เหมือนที่อื่น

หมอกตอนเช้ายังไม่มี เหมือนที่อื่น
สายลมชื่น ก็ไม่มีเหมือนที่ไหน
ลำธารน้ำที่เคยมี กลับหายไป
ความแห้งแล้ง ก่อนนี้ไกล มาใกล้พลัน เหมือนตอนนี้ ที่ไม่มี ความรักอยู่
ไม่มี ใครคอยรับรู้ คอยต่อฝัน
มีแต่ตัว หัวใจหาย สลายพลัน
ยืนรอวัน ทุกสิ่งชื่น เหมือนคืนเดิม

นั่ง.....ตรงนี้ที่เก่าเหมือนเราพบ

นั่ง.....ตรงนี้ที่เก่าเหมือนเราพบ
มอง...เธอสบตาใครแล้วใจหาย
เธอ....สนุกเราเศร้าน่าเสียดาย
ด้วย..ความคล้ายในใจไม่ตรงกัน
น้ำ.....ฝนหลั่งลงมาตรงตานี้
ตา....จึงมีน้ำฝนมาปิดกั้น
หลั่ง..อย่างไรใครก็ไม่รู้ทัน
ริน....ใจนั้นหมดแล้วไร้แววเธอ

อยากเพียงหมุนเวลาให้เดินกลับไปเหมือนในวันวาน

อยากเพียงหมุนเวลาให้เดินกลับไปเหมือนในวันวาน

อยากจะขอเปลี่ยนผันเรื่องราวที่เคยเป็นไป

อยากกลับไปบอกเธอบอกว่าฉันเสียใจเพียงใด

และอยากจะขอให้เธอรักฉันดังเดิม

รักใดในเล่าร้าวรานเท่าฉัน...

รักใดในเล่าร้าวรานเท่าฉัน...ทุกคืนทุกวันต้องนั่งเศร้า
โอ้คนรักเจ้ามาจากอกเรา....เห็นว่าเขาดีกว่าเราเจ้าก็ทิ้งไป
น้ำใจเจ้าอ่ะนะช่างร้ายนัก....นึกรักก็หลอกให้หลงพะวงหา
พอเลิกรักก็ทิ้งขว้างไม่เคยพูดจา....หรือว่าเห็นฉันเป็นของเล่นสำหรับเธอ

หญิงหนึ่งชายหนึ่งรัก.

หญิงหนึ่งชายหนึ่งรัก........ เอ็นดู
แต่หญิงดันใจไม่สู้............... อยู่ได้
เห็นชายมีหญิงอื่นอยู่ .............นิ่งเฉย
เป็นหญิงใจไม่กล้าเลย จักได้ ...ชายใด

บ้างแกล้งโหยแกล้งห่วงเทวราช

แรมไกลไกลแค่ไหนหนอเมืองไทย
จะรุ่งเรืองเพียงไหนใครรู้บ้าง
เพี้ยงรอเพี้ยงกอบเพี้ยงโกยหากำไร
จะหาใครหาใครคอยเยียวยา

บ้างแกล้งโหยแกล้งห่วงเทวราช
บ้างแย้มกราด คือชาดคือชาติคือชาติไทย
จะล่มจมจะทรุดโทรมลงเพี้ยงไร
คือชาติไทยที่ต้องรองเยียวยา

จะมีอีกสักกีเมืองกี่นักการเมืองเล่า
ที่จะเข้าที่จะคอยที่จะกอบ
กี่สักรอบกี่สักหนกี่ที่จะเราทน
มีกี่จะกี่มือที่จะทนรอให้ไหว

บนเทอญบนบานสานเกล่า
บนเปล่าบนให้แผ่นดินไสว
บนไปบนบานบานตะไท
ความคิดในแกว่งบนกะลาดิน

ไม่ขอเป็นดอกไม้ได้ไหม

ไม่ขอเป็นดอกไม้ได้ไหม
ขอเลือกเป็นดอกหญ้าดีกว่า
ดอกไม้มันมีราคา
แต่ดอกหญ้า..ค่ามันอยู่ที่ใจ
ไม่ขอเป็นอาไรที่เธอต้องไขว่คว้า
ขอแค่เป็นคนธรรมดา ที่เธอรักได้
ดอกไม้มันหวานย่อมเป็นที่ต้องการของใครๆ
เปลี่ยนฉัจเป็นดอกหญ้า มีค่าเต็มใจ
และเป็นคนที่เธอเอาใจใส่คนเดียว

ลมพัดเพลงแผ่วพลิ้ว แว่วแว่วทิวป่าบรรเลง

ลมพัดเพลงแผ่วพลิ้ว แว่วแว่วทิวป่าบรรเลง

ขับขานเป็นบทเพลง คล้ายวังเวงแต่อุ่นใจ

หมอกหนาทาทิวทุ่ง ในใจมุ่งสู่หนไหน

รักเจ้าเป็นเช่นไร วานขานไขให้รู้ที

ความคิดถึงตรึงมากับคำหวานหวาน

ความคิดถึงตรึงมากับคำหวานหวาน

พรมกลอนกานต์ผ่านคำถ้อยอักษร

ส่งผ่านใจถึงใจในคำกลอน

สายลมอ่อนพัดพริ้วละลิ่วลม

.....สานฝัน

.....สานฝัน....
ในฝันนั้นฉันจำแม่นยำนัก
ว่าฉันรักเธอยิ่งกว่าสิ่งไหน
แต่ต้องพรากจากรี้หนีไปไกล
สะอื้นไห้ละห้อยหาน้ำตานอง
ในฝันนั้นแล่นใบไปตามน้ำ
มืดลึกล้ำกลางนทีราตรีหมอง
เดือนลิบหลี่ลับฟ้าเพ่งตามอง
เฝ้าแต่จ้องคิดว่าเป็นหน้าเธอ
ในฝันนั้นมันคล้ายสายลมผ่าน
หอมซาบซ่านจุมพิตจนจิตเผลอ
กลิ่นฉนี้ทำไฉนจะได้เจอ
เหมือนกายเธออบร่ำประจำวัน
ในฝันนั้นติดตาอยู่มิรู้สร่าง
มือเธอวางโอบไว้บนไหล่ฉัน
เนื้อแนบชิดสนิทเสียวเกรียวสัมพันธ
์อุ่นกอดนั้นเหนือคำพร่ำบรรยาย
ตื่นจากฝันฉันผวาหาไม่พบ
อกที่ซบกอดเกยก็เลยหาย
กลิ่นหอมชื่นรื่นรสหมดมลาย
แม้นมิตายขอฝันนี้มีจริงเอย..

ในยามเหงาอยากมีใครเฝ้าห่วงหา

ในยามเหงาอยากมีใครเฝ้าห่วงหา
ในยามอ่อนล้าอยากได้คนปลอบขวัญ
ในยามอ้างว้างอยากได้คนคิดถึงกัน
ในยามแปรงฝันอยากได้คนถือขันเอย..
.....มีโร่....

แต่งกลอน แกล้มน้ำตา เพราะรู้ว่าต้องลากัน

แต่งกลอน แกล้มน้ำตา เพราะรู้ว่าต้องลากัน
เศร้าเศร้าหรือเหงาพลัน ก็ยังหวั่นเพราะฝันจาง
แต่งกลอนแกล้มความเหงา ชิมความเศร้าที่เราสร้าง
รักแล้วสิจำห่าง จึงเคว้งคว้างทั้งดวงใจ...

อกหักแล้วซินะ

อกหักแล้วซินะ............ก็เธอน่ะเล่นไปควงคนอื่น
เรื่องของเราไม่มีวันที่จะกลับคืน.........ฉันต้องหยัดยืนอยู่ลำพัง
ย้อนนึกถึงวันเก่า...........ที่เธอคอยเฝ้าเดินข้างหลัง
คอยให้กำลังใจคอยเติมพลัง..........แต่วันนี้ฉันต้องมานั่งเดียวดาย
ฉันยังต้องการเธออยู่............แต่ดูเหมือนเธอยิ่งห่างหาย
พบเจอกันแสนเย็นชาไม่ทักทาย............
เพราะอะไรเธอเปลี่ยนไป เพราะคำว่าโลเลหลายใจใช่ไหมเธอ

ว่ากันว่ารักแท้แพ้ใกล้ชิด

ว่ากันว่ารักแท้แพ้ใกล้ชิด
ฉันว่าผิดคิดว่าคงไม่ใช่
การที่ใครคนหนึ่งจะเปลี่ยนไป
หาใช่เพราะใกล้กัน
แต่เป็นเพราะคนไกลไม่ส่งข่าว
ไม่รู้เรื่องราวของเขาให้หมายหมั่น
ในเมื่อคนใกล้แสนเอาใจอยู่ทุกวัน
แล้วฉะนั้นเธอว่าฉันควรเลือกใคร

ดั่งดวงหฤทัย..ระยับไหวฤทัยอุ่น

ดั่งดวงหฤทัย..ระยับไหวฤทัยอุ่น
ถั่งท้นที่รักคุณ...ระรินกรุ่นทั้งกลิ่นกาย
งามงอนมิรอนร้าง...รักกระจ่างจนใจหาย
มิทนทุรนราย....ขอมีกายเธอเคียงใจ
ดั่งดวงนฤเนตร....แสดงเจตนาไว้
รักเราแม้ร้างไกล....มิพักไว้ ณ ปลายทาง

เก็บความรู้สึกดีๆ

เก็บความรู้สึกดีๆ
ที่มีให้กันเก่าก่อน
เก็บความห่วงหาอาทร
ที่เคยซุกซ่อนในแววตา
เก็บรอยฝันที่หม่นไหม้
ให้สูญไปกับกาลเวลา
เก็บเพียงเสี้ยวความศรัทธา
กับสำนึกที่ว่าเคยรู้จักกัน

ผู้ที่รักร้าวหัวใจ ร่วงโรย

ผู้ที่รักร้าวหัวใจ ร่วงโรย

เพราะหามิได้กอบโกย รักไม่

เมื่อถึงวันจำพราก จากลา

ได้แต่เสียดาย รักได้ จบลง

ดอกไม้แห่งหัวใจ....

ดอกไม้แห่งหัวใจ....
ดอกไม้ที่เก็บฝาก
เก็บมาจากหัวใจฉัน
เบ่งบานมานานวัน
กำนัลเธอด้วยไมตรี
เป็นดอกไม้แห่งความรัก
งดงามนักช่อกลิ่นสี
เป็นดอกไม้แห่งความดี
เพราะปลูกที่ในดวงใจ
รดน้ำด้วยความซื่อ
สองอุ้งมือพรวนดินให้
ใส่ปุ๋ยด้วยน้ำใจ
อากาศให้จากดวงตา
ให้แสงจากแรงรัก
ให้พิงพักยามแดดกล้า
ให้ด้วยแรงแห่งศรัทธา
ที่มากค่ากว่าสิ่งใด
ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง
ตั้งความหวังขึ้นมาใหม่
อย่าพึ่งหมดแรงใจ
ล้มลงได้...ก็ลุกได้
ดอกไม้เก็บมาฝาก
เก็บมาจากความจริงใจ
สู้นะ...สู้ต่อไป กำลังใจที่ให&