ปลอบใจตัวเรา

ปลอบใจตัวเรา
จะมัวเหงาไปทำไม
ที่ผ่านมาเขาใยดีไหม
แล้วจะไปอาลัยเขาทำไมกัน
วันเวลาที่มีเขานั้น
คิดเหรอว่ามันมีคุณค่า
คิดให้ดีแล้วจะรู้ว่า
เปลืองน้ำตาและเปลืองใจ
ความหวังที่วาดไว้
คือสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้
แต่ตอนนี้มีแต่ร้องไห้ฟูมฟาย
แล้วจะมีใจที่ไหนมาจดจำ
ล้มแล้วยังยืนได้ไหม
ไม่รอกำลังใจจากใครทั้งนั้น
สองมือเราเองที่จะสร้างฝัน
จะฝ่าฟันกว่าฝันนั้นเป็นจริง