รักเธอนะ...รักเธอมาก

รักเธอนะ...รักเธอมาก

ไม่ว่าเธอจะจากไปอยู่ไหน

คำว่ารักและคิดถึงจะคงอยู่ตลอดไป

แม้นว่าแสนไกลแต่ใจไม่ลืมเธอ

อันความรักเพียงสายหมอกตอนรุ่งเช้า

อันความรักเพียงสายหมอกตอนรุ่งเช้า

อันบางเบาเคล้าน้ำค้างกลางยอดหญ้า

ที่มืดมิดหมอกมัวสลัวตา

มิอาจหาทางออกจากหมอกไอ

ก็แค่อยากจะเขียนกลอน

ก็แค่อยากจะเขียนกลอน
จากบางตอนของชีวิต
เวลาที่ฟ้านั้นได้ลิขิต
ให้ชีวิตมาเจอเธอ
บางตอนก็คิดถึง
ตัวฉันจึงมาพร่ำเพ้อ
บางตอนก็รักเธอ
ฉันละเมอด้วยใจหา
บางตอนเธอเคียงข้าง
ไม่อ้างว้างทุกเวลา
บางตอนเธอหลับตา
ฉันยังมานั่งเคียงกาย

ดอกกุหลาบเป็นสื่อของความรัก

ดอกกุหลาบเป็นสื่อของความรัก
อยากรู้นักจะมีใครสักคนไหม
ที่จะเข้าใจความหมายที่มันมี
อาจแทนความรักความห่วงใยที่แสนดี
ที่คนดีมีให้ฉันตลอดมา
ดอกกุหลาบเป็นสื่อของความเศร้า
กับความเหงาในวันที่เสียใจ
คงไม่มีความหมายที่ดี-ดีอีกต่อไป
เพราะคนที่มอบให้ไม่ใช่เธอ

เห็นแก้วน้ำแวววาวราวกระจก

เห็นแก้วน้ำแวววาวราวกระจก

เห็นน้ำตกผ่านแก้วแล้วสดใส

เห็นฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ทั่วไป

เสียงเรไรร่ำร้องตอนกลางคืน

จากคนที่เคยรักเคยชิดใกล้

จากคนที่เคยรักเคยชิดใกล้

ก็เปลี่ยนไปเป็นไม่รักแถมจากหนี

จากคนเคยคิดว่ารักและภักดี

ก็ไปมีคนใหม่มาย้ำให้ช้ำทรวง....

ก็ชอบผู้ชายหวาน....หวาน

!!!!!!ก็ชอบผู้ชายหวาน....หวาน....!!!!!!!
$$$....อย่างเธอ.....$$$
~~~~หวานที่กลมกลืนกับความเปรี้ยว~~~~ ++++...ได้อย่างเฉียบขาด...++++
ดูสบาย...ในในสไตล์เด็กอาร์ต
***....เก่งกาจ.....มาดนุ่ม....***.
๑๑๑๑......สุขุม....และสะใจ.....๑๑๑๑

เธอบอกฉันให้ตั้งใจเรียน

เธอบอกฉันให้ตั้งใจเรียน
บอกว่าอย่าเมาส์กับเพื่อน..เพื่อน..ให้มาก
แล้วเธอจะซื้อของมาฝาก
อยากได้อะไรบอกมา
สิ่งที่ฉันอยากได้
ไม่จำเป็นที่ต้องเป็นของมีค่า
ฉันอยากได้ถ้อยคำนุ่มหูกระซิบมา
เพื่อบอกว่าคิดถึงฉันเท่านั้นพอ

ดึกดื่นคืนดื่มด่ำ

ดึกดื่นคืนดื่มด่ำ
หลากลำนำคำคุ้นเคย
ฟากฟ้าเฝ้าภิเปรย
มิละเลยละลายใจ
ถ้อยธุลีหลากรส
มิหมดจดจนโปร่งใส
เสาะซึ้งถึงบึ้งใจ
คงมีใครเขาเฝ้ารอ

..แม้เวลาและสายน้ำ

..แม้เวลาและสายน้ำ
จะไม่เคยย้อนกลับ
และทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง
และแม้ความรักที่ฉันมอบให้เธอ
จะดูน้อยนิด
เมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอมี
แต่มันก็ยิ่งใหญ่แล้วสำหรับฉัน
และมันจะคงอยู่กับเธอตลอดไป
..ฉันสัญญา

ตอกใจย้ำตำใจอย่าคว้าคันศร

ตอกใจย้ำตำใจอย่าคว้าคันศร
หากอาวรณ์ห่อนเอาไว้ไม่ขัดขืน
ปล่อยไฟผลาญปานฟางเผาเราหยัดยืน
ปลดกองฟืนปืนไกลฟ้าอย่าดิ้นรน
เขานอกใจใครหนอเจ็บเหน็บในอก
เล่นตลกโลกตลบภพสับสน
ให้เขาย้ำห้ามเขาใยใครเล่นกล
ยอมทุกข์ทนยลทุกข์ท้อหนอคนเรา

ตราบใดที่ฟ้ายังสีฟ้า

ตราบใดที่ฟ้ายังสีฟ้า
จะบอกว่ารักกันเสมอ
แต่ความรักในความจริงที่พบเจอ
ใช่ละเมอเหมือนฝันนิรันดร
หากแต่รักมีมากมายหลากหลายสี
ทั้งสุนทรีย์และเจ็บปวดล้วนประสาน
สายธารแห่งหัวใจจึงกังวาน
ส่งผสานขานไขในรักจริง

ตราบใดฟ้ายังเป็นสีฟ้า...

ตราบใดฟ้ายังเป็นสีฟ้า...
ตราบในสายธารายังคงไม่หวน
ตราบใดที่เวลายังไม่เดินทวน.....
ตราบใดอวนยังคู่ทะเล
ตราบนั้นจะยังมีเรา...
ตราบนั้งคงไม่เหงาคงไม่เศร้าเหว่ว้า
ตราบนั้นจะมีกันตลอดเวลา....
ตราบนั้นอยู่ที่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่เอย..

อยากเดินออกจากบ้าน

อยากเดินออกจากบ้าน

และไม่อยากตอบคำถามว่าไปไหน

บอกตรงตรงว่าเหนื่อย...อยากพักใจ

เหนื่อยตรงที่ให้ใจ...ใคร...แล้วไม่ดูแล

เพียงข้อความ สั้นสั้น ในวันเหงา

เพียงข้อความ สั้นสั้น ในวันเหงา
กับเสียงเธอ เบาเบา ที่ข้างหู
บอกผ่าน ความรู้สึก ให้รับรู้
ว่ายังรัก คิดถึงอยู่ ทุกเวลา
เพียงข้อความ สั้นสั้น ในวันนี้
บอกตอบเธอ คนดี ที่ถามหา
ว่าห่วงใย ผูกพัน เหมือนเป็นมา
ทุกทุกวัน จะมีค่า และงดงาม

ไม่เคยนึกเลยว่าจะเป็นเช่นนี้

ไม่เคยนึกเลยว่าจะเป็นเช่นนี้
เพื่อนคนที่คิดว่าแสนดีกลับทำกันได้
ก้อน่าจะรู้ว่าฉันแอบเล็งเขาอยู่ในใจ
เธอไม่สังเกตหรืองัยว่าทำไมฉันถึงแคร์
วันนี้เธอกลับตีสนิท
ทำเอาฉันเจ็บชนิดที่ยากจะแก้
และแล้วหัวใจฉันมันอ่อนแอ
เพราะโดนเพื่อนที่ไม่แท้ทำร้ายเอา

วอนดาวช่วยบอกว่าคิดถึง

วอนดาวช่วยบอกว่าคิดถึง

ฝากฝนซึ่งตกพรำ..พรำ..ว่าห่วงหา

ฝากลมช่วยดูแลยามห่างตา

แต่ฉันกลับลืมบอกหัวใจของเธอว่าอย่าเปลี่ยนไป

ขลิบฟ้าราวระยิบอยู่ฟากโน้น

ขลิบฟ้าราวระยิบอยู่ฟากโน้น
คลื่นลมโยน ผาดโผนอยู่ฟากฝั่ง
ออกทะเล เรือลอย ละล้าละลัง
เดียวดายดัง เปลือกสังข์ที่นอนราย
กระทบคลื่น ครืนครืน ในห้วงน้ำ
ดังคลื่นถาม ลอยไปใดสหาย
มหันนพ กระเซ็นแต่ฟองฟาย
ไม่ชี้ทิศ ขวาซ้าย ให้หันเรือ
ลอยเคว้งคว้าง นานไปในทะเล
พายุเห่ ซัดซ้ำ ระกำเหลือ
ฝั่งรับศพ รอยโศก อาบรอยเนื้อ
คล้ายรอยเกลือ อาบร้อยหาด ที่ลาดยาว
ไม่มุ่งฝั่ง ไม่มุ่งฟ้า ไม่มีฟาก
กลางน้ำหลาก กลางคลื่นขับ กลางลมหนาว
จึงอับปรางในคืนพรายน้ำพราว
เรือแตกร้าว คลื่นกระทบ สงบเงียบ
ฝั่งฟาก ฝั่งฟ้า สะอึกสะอื้น
น้ำตาไหล รื้นริน อย่างเย็นเฉียบ
หากเรือมี ฝั่งฝัน มีท่าเทียบ
ใครคงไม่ ย่ำเหยียบ ให้จมทราย

ท้องฟ้า.สายลม.และ.ความเหงา

ท้องฟ้า.สายลม.และ.ความเหงา
มักจะอยู่คู่กันเสมอ
คงจะเป็นเหมือนฉันกับเธอ
แม้นพบเจอแต่ก้อผ่านเลยไป
แต่ก้อขอบคุณนะ
ที่ทำให้ได้เรียนรู้
ว่าคนที่ไม่เคยถูกเหลียวดู
เขารู้สึกกันเช่นไร

จาก.จาก.จาก.กันแสนไกล

จาก.จาก.จาก.กันแสนไกล

ใคร.ใคร.ใคร.จะคิดถึงฉัน

ฝัน.ฝัน.ฝัน.ฉันฝันกลางวัน

ถึง.ถึง.ถึง.เธอนั้นเพียงผู้เดียว

รัก.รัก.รัก.รัก.เธอรู้หรือเปล่า

รัก.รัก.รัก.รัก.เธอรู้หรือเปล่า

เฝ้า.เฝ้า.เฝ้า.คิดถึง.รู้บ้างไหม

ฝัน.ฝัน.ฝัน.ถึงเธอยู่ร่ำไป

คิด.คิด.คิด.ถึงกันบ้างไหมนะคนดี

[คิดถึง]

[คิดถึง]
ยินเสียงหัวใจเธอถามหา
ท่ามกลางความเหว่ว้าของคืนเหงา
แว่วเสียงความคิดถึงที่ฝากดาว
กระซิบบอกเบาเบาผ่านสายลม
ดึกแล้ว........
ขอทรมานตัวเองให้สาสม
คิดถึงใครคนหนึ่งที่เคยชิดชม
จนดึกดื่นไม่อาจข่มตาลงนอน
คืนเหงา........
ช่างรุมเร้าหัวใจให้รุ่มร้อน
รู้หรือเปล่าในความห่วงหาอาวรณ์
ยินเพียงเสียงถอดถอนหัวใจ
...คิดถึงเธอ...

ไม่อยากให้เธอเป็นคลื่น

ไม่อยากให้เธอเป็นคลื่น
ที่ซัดมาครืนๆแล้วเลือนหาย
จุดหมายเพียงแต่แค่ทักทาย
ไม่จริงจังมากมายกับทะเล
อยากให้เธอเป็นเพียงทรายที่ไร้ค่า
แต่อยู่กับทะเลทุกเวลาที่ว้าเหว่
แม้ในยามที่เมฆฝนจอมเกเร
ทรายยังโอบกอดทะเลเพื่อปลอบโยน

..บนทางเดินของเราสองคน

..บนทางเดินของเราสองคน
ไม่มีใครคนหนึ่งอยู่เพื่อใคร
เราต่างเป็นลมหายใจของกันและกัน
ไม่มีใครเป็นฝ่ายเจ็บและต้องจากไป
เพราะเราจะมีเราตลอดไป

อยากบอกดัง.ๆ..ว่า"ชอบ"เธอรู้บ้างไหม

อยากบอกดัง.ๆ..ว่า"ชอบ"เธอรู้บ้างไหม
อยากบอกให้รู้ความในใจ
แต่กลัวทำให้"เสียน้ำตา"
กลัวคำตอบออกมาว่า"ไม่ใช่"
กลัวคำตอบออกมาว่า"ไม่ชอบ"
กลัวคำตอบออกมาว่า"ไม่เคยมีใจ"
กลัวเธอจะไปเหมือนใครอีกคน

ในวันแรก...

ในวันแรก...
ที่เราโบกมืออำลา...
ฉันรู้สึกว่า...
น้ำตาที่เอ่อล้นออกมา...
ช่างเยือกเย็น...
กรีดความรู้สึกเสียเหลือเกิน...
แต่...ในวันนี้...
วันแห่งความเหงา...
หนาวเหน็บและเจ็บปวด...
น้ำตา... ก้ออุ่นดีเหมือนกัน...

บรรจงจัดคัดอักษรเป็นกลอนหวาน

บรรจงจัดคัดอักษรเป็นกลอนหวาน
สืบตำนานกวีไทยให้สุขสม
ทั้งกลอนรักละเมอเพ้อกับลม
ทั้งกลอนขมกลอนหวานช่างขานไข
บางคนรักมากเจ็บมากยากจะเอ่ย
อย่าละเลยกลอนเศร้าเข้าสมัย
บางคนสุขก็เป็นกลอนที่สมใจ
ทั้งกลอนใหม่กลอนเก่าเล่ากันมา

เหม่อมองเมฆก้อนน้อยลอยคล้อยเคลื่อน

เหม่อมองเมฆก้อนน้อยลอยคล้อยเคลื่อน
ใจฟั่นเฟือนเลื่อนลอยคล้อยตามฝัน
ใจยังคิดถึงแต่เธอเพ้อรำพัน
ใจของฉันลอยไปใกล้ใจเธอ
ใจลอยไปกับเมฆที่เสกสร้าง
ให้อ้างว้างใจลอยคอยฝันเพ้อ
ถึงลืมใครยังไงไม่ลืมเธอ
คงพบเจอสักวันฉันตั้งใจ
แม้ว่ามันเป็นเพียงฝันในอากาศ
แม้ไม่อาจเป็นฝันดีที่สดใส
แม้เป็นเพียงฝันค้างเลือนลางไป
แต่ยังไงใจฉันยังคอยเธอ

บอก......ออกจากใจที่คิด

บอก......ออกจากใจที่คิด
บอก......ออกจากชีวิตที่มี
บอก......ออกจากความรักและภักดี
บอก......ออกจากความหวังดีส่งให้ไป
ว่า .......ฉันจะรักเธอให้มากมาก
ว่า........ฉันจะไม่จากเธอไปไหน
ว่า........ฉันจะรักเธอรักหมดใจ
ว่า........ฉันจะห่วงใยเธอเสมอ
รัก.........ส่งออกไปจากใจหนึ่ง
รัก.........ส่งไปถึงส่งให้เธอ
รัก.........ส่งจากใจไม่ละเมอ
รัก.........ส่งให้เธอทุกทุกวัน
(เลยนะจะบอกให้)

ฉันคิดถึงคุณ

ฉันคิดถึงคุณ
คิดถึงไออุ่น..คุณเคยให้
คิดถึงค่ำคืนที่ฟ้าพราว..ดาวเป็นใจ
ที่คุณโอบกอดฉันไว้..ใต้ผืนฟ้า
ฉันคิดถึงคุณ
คิดถึงคำปลอบโยนอบอุ่น..ยามอ่อนล้า
กำลังใจที่คุณให้มา
เวลาเหว่ว้า..ไม่มีใคร
ฉันคิดถึงคุณ
คิดจนว้าวุ่น..ยามคุณจากไปไหน
มองดวงดาว..ดวงเดียวกันอยู่รึปล่าวนะ
คนของใจ..รีบกลับมาไว..ๆ
ฉันคิดถึงคุณ

ลมหนาวโชยโรยกายจนเหน็บเนื้อ.........

ลมหนาวโชยโรยกายจนเหน็บเนื้อ.........
ช่างหนาวเหลือจะเอ่ยเผยคำไข
อยากบอกเจ้าขอไออุ่นจากดวงใจ..........
แทนอุ่นไอจากอาภรณ์ผ่อนบรรเทา ฯ
อยากจะขอไออุ่นจากดวงใจ..........
แทนอุ่นไอจากอาภรณ์ผ่อนบรรเทา ฯ
ฝากลมหนาวผ่านหมอกบอกใจนี้.......
ที่ฤดีหวังไว้ช่วยคลายหงอยเหงา
หวังเพียงไอความหวังดีจากนงเยาว์.......
คลายไอเหงาผ่อนไอหนาวอุ่นไอนาน..

เสียงทะเลเห่กล่อมจากท้องน้ำ

เสียงทะเลเห่กล่อมจากท้องน้ำ
คลื่นซัดซ้ำเป็นเพลงบรรเลงหวาน
ทรายและคลื่นเคลียเคล้ามาเนาว์นาน
ฟ้าประทานเพลงทะเลเห่กล่อมเรา
ณ ราตรีมีรอนทรายและเกลียวคลื่น
ณ ค่ำคืนคืนนี้ไม่มีเหงา
ณ ทะเลตรงนี้มีเพียงเรา
ที่ยังเฝ้าฟังทะเลเห่กล่อมเอย

ไม่อยากจะฟังอะไรเลย

ไม่อยากจะฟังอะไรเลย
หากคำที่เธอจะเอ่ยมันทำให้เจ็บอย่างงี้
ไม่เธอจะไปไม่จำเป็นหรอกคนดี
ถ้าเธอจะบอกว่ามีคนทีเข้าใจเธอ
ตลอดเวลาฉันไม่เข้าใจเธอเลยรึงัย
จึงต้องมาห่างไกลกันเฉยเฉย
เลิกก้อเลิก..ไม่เห็นจะแคร์เลย
คนที่หน้าตาเห่ยนิสัยเลว

ค่ำคืนนี้ราตรีเงียบสงัด

ค่ำคืนนี้ราตรีเงียบสงัด
มีดวงดาวแจ่มจรัสสัมผัสฟ้า
ฉันนั่งมองฟ้าแจ่มด้วยจันทรา
ยิ้มบางบางกับท้องฟ้ายามราตรี
ค่ำคืนนี้เธอคนดีรักฉันไหม
ฟากฟ้าไกลดูแลใจไม่เต็มที่
แต่ว่ารักยังเต็มเปี่ยมในฤดี
ขอนทีฟากฟ้าเป็นพยาน
ด้วยมาลัยแห่งรักจักเรียงร้อย
ด้วยคำน้อยร้อยใจให้ประสาน
จะเก็บรักเต็มเปี่ยมด้วยวิญญาณ
สร้างตำนานรักผ่านไออาร์ซี

เงยหน้ามองฟ้ายามค่ำคืน

เงยหน้ามองฟ้ายามค่ำคืน
เห็นแล้วสะอื้นน้ำตาไหล
เห็นหมู่ดาวน้อยใหญ่ลอยลับไป
ว่าน้อยใจทำไมไม่มีดาว
เหมือนตัวเราที่เหงาอยู่คนเดียว
ไม่มีใครเคยเหลียวเห็นใจบ้าง
มองไปแล้วก็รู้สึก...คิดไปพลาง
ทำไมจึงเหินห่างกันไปไกล

อย่าได้มาถามฉันว่ารักไหม

อย่าได้มาถามฉันว่ารักไหม
อย่าได้ถามว่าห่วงใยบ้างรึเปล่า
อย่าได้คิดว่าฉันรักเพียงชั่วคราว
อย่าได้เศร้าถ้าเธอคิดไปไกล
แค่ขอบอกว่าฉันแคร์เธอมาก
จะถนอมเธอยิ่งกว่าสิ่งไหนไหน
รักที่ให้เธอนั้นมีเต็มหัวใจ
ไม่คิดแบ่งให้ใครสักนิดเดียว
รักที่ให้ไปนั้นขอให้รับ
และสัญญาจะไม่รับใจไหนๆ
ฉันจะรักเธอคนเดียวในหัวใจ
อยากให้รู้ความใน I love you

หากเปรียบเทียบรักเธอเป็นเมืองใหญ่

หากเปรียบเทียบรักเธอเป็นเมืองใหญ่
ในหัวใจเธอคงมีแต่ถนน
ที่วุ่นวายสับสนและวกวน
มีหลายแยกเสียจนค้นไม่เจอ
หนึ่งในถนนหลายสายก็คือฉัน
ที่เฝ้าหลงเฝ้าฝันและเฝ้าเพ้อ
กับเมืองใหญ่ที่ได้มาเจอะเจอ
แล้วเมื่อเผลอหาทางออกไม่เห็นมี

ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ทำไมต้องทำแบบนี้ทั้งที่รู้ว่ามันฝืน
ยอมให้จิตใจตัวเองบอบช้ำกล้ำกลืน
กอดหมอนนอนสะอื้นให้
ยอมเป็นสะพานให้เธอข้ามไปหาเขา
ทั้งที่เราแอบมีเขาอยู่เต็มหัวใจ
ไม่เป็นไรหรอกนะแค่นี้ทนได้
ขอแค่ได้เห็นเขาสุขสบาย..ก็คงพอ..

คำกวีหนึ่งแสดงแจ้งประจักษ์

คำกวีหนึ่งแสดงแจ้งประจักษ์
หากว่ารักเรียกร้องปองเธอไซร้
จงติดตามรักนั้นมุ่งมั่นไป
ถึงหนทางชันเพียงใดอย่าได้ท้อ
หากรักกางปีกออกโอบอ้อม
ก็จงยอมมอบหัวใจให้เถิดหนอ
แม้ใต้ปีกนั้นซ่อนเร้นคมมีดรอ
คอยเชือดคอก็จงอย่าผวาไกล
ยิ่งรักกล่าวกับเธอจงเชื่อเถิด
แม้เสียงนั้นไล่เตลิดความฝันใฝ่
แหลกราญไม่เหลือรอยหวานไร
ดุจพายุโหมใส่สวนพฤพันธ์
และแม้รักสวมมงกุฎพิสุทธิ์สวย
รักก็ตรึงเธอด้วยกางเขนมั่น
รักก่อเธอเติบดตเล่นเดียวกัน
ก็คอยบั่นรอนริดชีวิตเธอ

นั่งมองแสงเทียนส่องในคืนนี้..

...นั่งมองแสงเทียนส่องในคืนนี้..
คิดถึงเธอคนดียามเคียงใกล้
คิดถึงรอยยิ้มหวานราญหัวใจ...
คิดถึงจังอุ่นไอยามใกล้กัน
คิดถึงใบหน้าหวานที่เคยมอง...
คิดถึงร่างเคยประคองยามเคลิ้มฝัน
คิดถึงมือน้อยน้อยร้อยรัดกัน...
นั่งมองจันทร์ซบอิงกันมิห่างเลย
อยากให้ค่ำคืนนี้เนิ่นนานนัก...
จะร้อยถักความฝันฉันอยากเอ่ย
ว่ารักเธอคนดีที่สุดเลย..
แม่ทรามเชยจงเฉลยเอ่ยวาจา

เกลียดจริงจริงเลยความใกล้

เกลียดจริงจริงเลยความใกล้
มันทำให้ใจฉันมันหวั่นไหว
ยิ่งใกล้ยิ่งรัก เหมือนขาดใจ
ยิ่งใกล้ยิ่งทำไมต้องหวงเธอ
ไกลกันอย่างนี้ดีแล้ว
ฉันมองเห็นแววตาเธอบนฟ้าใส
ยิ่งไกลยิ่งรู้ ถึงรักกับหัวใจ
ที่เธอให้ฉันไปมันของจริง

เมื่อคืนคุยอะไรใจฉันรู้

เมื่อคืนคุยอะไรใจฉันรู้
ทั้งเฝ้าดูหัวใจมันหวั่นไหว
ไม่เห็นแปลกก็พูดเพราะจริงใจ
และมิใช่พูดพล่อยให้คอยตรม
เพียงเพราะใจอยากบอกกับใจไว้
ไม่เป็นไรหากเธอเห็นเป็นขนม
เพียงหวานลิ้นแล้วสิ้นความน่าชม
ก็ขอชมชื่นใจในวจี
อยากบอกเธออีกครั้งในวันนี้
รักนทีมากมายไม่หน่ายหนี
จะไม่ขอเปลี่ยนใจจากคนดี
ใจดวงนี้ขอเติม...ให้จนเต็ม...

วันนี้วันเกิดเธอใช่มั้ย

วันนี้วันเกิดเธอใช่มั้ย
แต่คงไม่มีอะไรจะให้นะ
เพราะเราเป็นแค่คนรู้จัก
และเธอก้อไม่เคยสนใจ
กลัวเสียใจกว่านี้
เพราะใจเธอไม่ยอมยกให้
รู้ทั้งรู้ว่าต้องเสียใจ
แต่ยืนยันยังไงก้อจะรักเธอ

ความรู้สึก.....

ความรู้สึก.....
ที่มีให้มากมายเสียจนบอกไม่ถูก
บางครั้งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราทำอะไรลงไป
ทำทุกอย่างเพื่อให้เค้ามีความสุข
โดยที่บางครั้งการกระทำของเรา
จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเองก็ตาม
อย่างนี้มั้งที่เค้าเรียกกันว่า..ความรัก
แต่มันคงเป็นความรักของเราที่มีให้เค้าฝ่ายเดียว
หรือที่เรียกว่า รักเขาข้างเดียวนั่นเอง
โดยที่บางครั้งเค้าไม่เคยแยแสเราเลย
แต่เราก็ยังอยากที่จะทำให้เค้าอยู่นั่นเอง
ได้ทำเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเราและต่อไป
ก็คงทำได้แค่คอยเฝ้าดูแลอยู่ห่างๆ

จำจากจรเพื่อนแก้ว..แจวจบ..กันนา

จำจากจรเพื่อนแก้ว..แจวจบ..กันนา
ขอนิ่งน้อมพร้อมเพื่อ..หอห้อง
วันเวลาผ่านว่านเครือ..จรจาก..พรากพันธ์
ขอเพื่อนจงสุขพร้อง..ยื่นยิ้ม..อิ่มเอมฯ
-------
เกิดกายเก็บก่อเกื้อ..หวังผล
กายกิ่วลิ่วลกลน..ร่างไร้
เปรมสุขไฉนคน..เลอะเลือน
เสี้ยวสิทธิ์นิดหนึ่งไซร้..อย่าได้..หลงลืม

ฉลองชีพเร่งไขว่คว้า..เคียงครอง

ฉลองชีพเร่งไขว่คว้า..เคียงครอง

มือมั่นกำใฝ่ปอง..เปี่ยมแปล้

ทรัพย์สินทวยแท่งทอง..หมายมั่น

สุดที่ทางเท้าแท้ แค่คุ้ง..สุญญา ฯ

ไม่เคยง้อขอให้ใครมาช่วยเหลือ

ไม่เคยง้อขอให้ใครมาช่วยเหลือ

ถึงกินเกลือกินดินก็ไม่สน

ถึงจะทุกข์เท่าใดจะสู้ทน

ไม่เป็นคนทุจริตผิดศีลธรรม

กาลเวลาพาเธอมาพบฉัน

กาลเวลาพาเธอมาพบฉัน
ทำให้มีความผูกพันและความรัก
ทำให้ฉันรู้จักความห่วงใย
ทำให้ฉันอยากมอบให้ซึ่งหวังดี
แต่ก็กาลเวลาอีกนั่นแหละ
ทำให้ฉันพรากจากเธอในครั้งนี้
ทำให้หมดความรักและความหวังดี
ทำให้หมดสิ่งที่ดีให้ห่วงใย

กลอน อยากตะโกนให้โลกรู้

อยากตะโกนให้โลกรู้

ว่าคิดถึงเธออยู่รู้บ้างไหม

ขอร้องอย่าทำเป็นไม่ใส่ใจ

ตอบมาบ้างได้ไหมว่า...เหมือนกัน

บอก.....ถึงส่วนลึกที่หวั่นไหว

บอก.....ถึงส่วนลึกที่หวั่นไหว
เธอ....เอ่ยปากว่าอยากฝากหัวใจ
ว่า......รู้สึกอย่างไรมีให้กัน
ขอบ.....คุณสวรรค์ฉันใดดี
คุณ.....มอบไมตรีมาให้นั้น
นะ......ผมจะรักษาความผูกพันธ์
คับ.......นะคับทุกคืนวันขอสัญญา

ไม่เคยคิดถึงกันเลย

ไม่เคยคิดถึงกันเลย
ทำตัวเฉยเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับฉัน
ชักทนไม่ไหวแล้วนะต้องคิดเอาเองไปวันวัน
เอาอย่างนี้ละกัน....เลิกราคงเป็นหนทางที่ดี
ไม่ต้องมาทำสายตาละห้อย
ฉันคงไม่คอยแต่ตามตื้อเธออยู่อย่างนี้
เมื่อความจริงใจของฉันเธอเห็นว่าคุณค่ามันไม่มี
ก็จบกันไปซะที
เบื่อมานานแล้วนี่กับคนคนนี้ที่กวนใจเธอ

กลอน เห็นเธอเดินควงไปกับใครนั่น

เห็นเธอเดินควงไปกับใครนั่น
คนคนนั้นคงเป็นเพื่อนเธอใช่ไหม
แล้วคราวก่อนอีกครั้งโรงหนังไง
เค้าเป็นไรใช่แฟนเพื่อนหรือเปล่าเออ
ยากจะคิดเห็นเธอเป็นอื่นได้
ยากทำใจให้รับความจริงที่เสนอ
คงเป็นเพียงบางครั้งเธอเผลอเลอ
ฉันจะเผลอให้อภัยบ้างแล้วกัน

กลอน มองทะเลหาดทรายและสายน้ำ

มองทะเลหาดทรายและสายน้ำ
ช่างสุขล้ำงามจับตาพาหลงไหล
เห็นเกลียวคลื่นถาโถมมาแต่ไกล
คลื่นเจ้าใยเริงร่าดั่งท้าทาย
เมื่ออาทิตย์ลับลงตรงขอบฟ้า
งามจับตาแสงสุรีย์ที่ฉานฉาย
งามสะพรั่งแสงทองที่ต้องกาย
ดั่งหาดทรายวับวาวราวสีทอง

กลอน เราเลิกกันเหอะนะ

เราเลิกกันเหอะนะ
ปล่อยเวลายืดเยื้อมานานแล้วนี่
เธอก็ใช่ทำท่าเสียดายฉันเลยซักที
รู้ไหมปล่อยไว้อย่างนี้มันทรมาน
อยู่ไปวันๆฝืนทำเป็นว่ารักกันซาบซ่าน
อย่าหลอกตัวเองเลยนะหากหัวใจไม่ต้องการ
ฉันอยากบอกอย่างห้าวหาญจบกันเสียที
ทุกๆอย่างมันคงจะดีขึ้นเยอะ
เธออาจเจอะคนที่เธอต้องการมากกว่าฉันนี้
ฉันก็จะได้มีโอกาสพบกับใครอีกเสียที
เราจะได้ไม่รู้สึกผิดไปกว่านี้
ด้วยคำกล่าวหาที่เรานอกใจ

ไม่ใช่เธอคนเดียวที่ท้อแท้

ไม่ใช่เธอคนเดียวที่ท้อแท้
ไม่ใช่เธอที่เคยอ่อนแอและหมดหวัง
มีหลายคนเหนื่อยล้า..หมดพลัง
แต่ด้วยความหวัง..เขาจึงอยู่สู้ต่อไป
เธอก็ลองมองรอบ.ๆ.ตัวเธอ
ดูสิ......ทุกสิ่งสุขเสมอเสียเมื่อไหร่
ธรรมดาทุกข์สุขต้องคละเคล้ากันไป
จึงจะเรียกว่า" ชีวิต"ได้ เต็มปากเต็มคำ

เย็นยามเช้าเย้าหยอกเช่นเป็นคนรัก

เย็นยามเช้าเย้าหยอกเช่นเป็นคนรัก
คิดถึงแท้แค่โถมทักคนรักฉัน
ณ..ถิ่นไกลในฐานกลางนางนิ่งงัน
แจ่มเพริดพริ้งจริงผูกพันธ์ฉันและเธอ..
เย็นยามเช้าเย้าหยอกช่วงทวงบรรจบ
น้อมสยบนบสมยอมพร้อมเสมอ..
รอคนรักรักคนรอขอเพียงเธอ..
มิเดียดฉันท์มั่นดั่งเช่นเป็นคู่กัน

อยากเก็บหมู่ดาวดวงน้อยน้อย

อยากเก็บหมู่ดาวดวงน้อยน้อย

เก็บมาร้อยแขวนไว้ใกล้ใกล้ฝัน

ต่อเติมความสุขด้วยพระจันทร์

เป็นของขวัญให้เธอที่แสนดี

อุ่นใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้

อุ่นใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้
ยามท้อแท้อ่อนไหวยังมีเธอเสมอ
แม้วันนี้เราต้องห่าง
ไม่มีโอกาสได้เจอ
แต่ฉันยังเฝ้าคอยเสมอ
วันนั้นที่เธอกลับมา

อยู่ที่นี่......

อยู่ที่นี่......
อากาศเย็นลงทุกทีจนหวั่นไหว
ไม่รู้คนดีอยู่ทางโน้นเป็นอย่างไร
เพราะความไกล.........
จึงได้แค่ส่งใจไปดูแล

ปวดร้าวแทบขาดใจ.

ปวดร้าวแทบขาดใจ.

เมื่อคนเคยรักจากลาไกลหนักหนา

ปวดร้าวเจ็บช้ำมีน้ำตา

เมื่อฉันเป็นคนไร้ค่าของเธอ

ช่วงเวลาที่ผ่านมา..

ช่วงเวลาที่ผ่านมา..
ใครๆคงคิดว่า..
มันเป็นเวลาแห่งความเศร้าของฉัน
ใช่..เพราะฉันเหนื่อย..
เหนื่อย หนักหนาสารพัน
แต่รู้ไหมมันกลับเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ
เพราะมันทำให้ฉัน
ได้อยู่ใกล้ใกล้คนสำคัญ..เช่นเธอ

แบบร้องให้คนเดียว

แบบร้องให้คนเดียว
เมื่อรู้ว่าเราไม่มีส่วนข้องเกี่ยวกับเขา
คนที่เจ็บ..ทำไมต้องเป็นเรา
อ้างว้างเงียบเหงาเพียงลำพัง
รักเขาข้างเดียวมันเจ็บอย่างนี้
พอกันทีไม่อยากคิดถึงความหลัง
บอกตัวเองอย่างเอาจริงเอาจัง
ต่อแต่นี้จะไม่นั่งร้องไห้อีกเลย

คำว่ารักบางครั้งไม่อาจแปลความหมาย

คำว่ารักบางครั้งไม่อาจแปลความหมาย
หลากหลายคำถามอยากที่จะอธิบาย
คำว่ารักอาจไม่ใช่รักเสมอไปไม่
คำว่ารักบ้างครั้งไม่สามารถพูดออกเป็นคำพูดได้
รู้สึกแค่เพียงในใจคำว่ารักก็คือรัก
และรักก็คือฉันรักเธอแค่นี้ก็เพีย่งพอ

ปลอบใจตัวเรา

ปลอบใจตัวเรา
จะมัวเหงาไปทำไม
ที่ผ่านมาเขาใยดีไหม
แล้วจะไปอาลัยเขาทำไมกัน
วันเวลาที่มีเขานั้น
คิดเหรอว่ามันมีคุณค่า
คิดให้ดีแล้วจะรู้ว่า
เปลืองน้ำตาและเปลืองใจ
ความหวังที่วาดไว้
คือสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้
แต่ตอนนี้มีแต่ร้องไห้ฟูมฟาย
แล้วจะมีใจที่ไหนมาจดจำ
ล้มแล้วยังยืนได้ไหม
ไม่รอกำลังใจจากใครทั้งนั้น
สองมือเราเองที่จะสร้างฝัน
จะฝ่าฟันกว่าฝันนั้นเป็นจริง

จากกันไปในวันนี้

จากกันไปในวันนี้
คงจะดีกว่าถ้ามันทำให้ลำบากใจ
ไม่ต้องทำฝืนห่วงใยอาทร
คงไม่อ้อนวอนให้เธอมาสนใจ
มันไม่ได้เจ็บอะไรกันมากมาย
เพราะคนหลายใจอย่างเธอไม่มีค่าพอ

ก้อไม่โกรธ..ไม่โทษเธอ..แม้สักนิด

ก้อไม่โกรธ..ไม่โทษเธอ..แม้สักนิด
เธอไม่ผิด..ที่จะพบ..คบใครใหม่
ที่ตามหา..เพราะอยากบอก..คำขอบใจ
ที่ทำให้รู้จัก..รัก..มากเช่นนี้

รักชาตินี้มีกรรมชอกช้ำหม่น

รักชาตินี้มีกรรมชอกช้ำหม่น

ช่างสับสนระคนเจ็บดั่งเหน็บหนาม

รักเธอแล้วแคล้วคลาดเคลื่อนแผลไหม้ลาม

ไม่มีใคร..ช่วยดามใจ..ให้ชายเลย

อยากใกล้ชิดเธอให้มากกว่านี้

อยากใกล้ชิดเธอให้มากกว่านี้
คงจะดีแม้จะเป็น แค่ความฝัน
ฉันจะหลับ..หลับ..และหลับ..ทุกวี่ทุกวัน
ขออย่างเดียวให้ในฝันฉันมีเธอ

ภมรระเริงร่าย......ระบำไหวคะนองสวน

ภมรระเริงร่าย......ระบำไหวคะนองสวน
ระริกระรี้ชวน......มธุกรีประดับวนา
บุหงารำเพยอ่อน......ผิภมรคนึงหา
สะคราญระรานตา.....ผลิผกาผจงงาม
(อุเปนทรวิเชียรฉันท์)

ยากข่มตา...ข่มใจ...ให้นอนหลับ...

ยากข่มตา...ข่มใจ...ให้นอนหลับ...

เสียงโทรศัพท์...ลับหายไป...ใจแสนเหงา...

แต่ก่อนเคย...เฝ้าคุยกัน...ค่ำยันเช้า...

แต่วันนี้...ปล่อยให้เรา...เฝ้ารอคอย

คืนนี้ใจคนดีจะเหงาไหม.......

คืนนี้ใจคนดีจะเหงาไหม.......
ส่วนตัวฉันเหงาหัวใจเป็นอย่างยิ่ง
เพราะคนรักอยู่แสนไกลใจประวิง......
ทุกทุกสิ่งดูเหมือนฝันอันตธาน
ค่ำคืนที่เงียบเหงาและหนาวนัก......
เรียงร้อยถักความรักเพื่อประสาน
ให้ทุกอย่างคงมั่นนานเท่านาน............
ให้เราผ่านเวลารักอุปสรรคลา....
จะกอดคุณคืนนี้ให้ใจอุ่น...............
ฝันละมุนอุ่นละไมเสียจริงหนา
จะเอ่ยคำว่ารักจากแววตา................
จำนรรจาคำหวานผ่านฟ้าไกล
จะห่มผ้าให้คุณอุ่นไอรัก............
กอดคุณนอนแนบตักมิไปไหน
จะเก็บทุกค่ำคืนหวานละไม........
กอดหัวใจคุณและฉันมั่นนิรันดร์......

เห็นดวงดาว...ร่วงลงมาจากฟ้ากว้าง

เห็นดวงดาว...ร่วงลงมาจากฟ้ากว้าง
เห็นดวงดาว...พราวพร่างกลางเวหา
เห็นดวงดาว...คราวร่วงหล่นลงมา
เห็นดวงดาว...พราวฟ้ายามราตรี
เห็นดวงดาว...ยัง.อยู่คู่ฟ้ากว้าง
เห็นดวงดาว...ยัง.สว่างในคืนนี้
เห็นดวงดาว...ยัง.เยี่ยมฟ้ายามราตรี
เห็นดวงดาว...ยัง.มีแสงแข่งจันทรา
เห็นดวงดาว...ลับ.ฟ้าครารุ่งสาง
เห็นดวงดาว...ลับ.ไปกลางเวหา
เห็นดวงดาว...ลับ.ไปกับสายตา
เห็นดวงดาว...ลับ.นภาคราอรุณ

รักจำพรากจากจรโอ้อกเอ๋ย

รักจำพรากจากจรโอ้อกเอ๋ย
ไร้วาจาเอื้อนเอ่ยมาบอกกล่าว
ไม่หวนคิดคำนึงถึงเรื่องราว
รังแต่ทำให้ปวดร้าวทุกค่ำคืน
อยากขอเพียงหวนคิดสักนิดหนึ่ง
ไม่ต้องซึ้งหรือแกล้งทำเป็นฝืน
สิ่งที่ขอคืออย่าทำให้กล้ำกลืน
เพียงให้เธอส่งมาคืนคือหัวใจ

มีหัวใจก็คล้ายจะตายด้าน

มีหัวใจก็คล้ายจะตายด้าน
ความต้องการก็คล้ายไม่สมหวัง
มีรักหนึ่งก็หมดซึ่งพลัง
มีความหลังก็เลือนลางห่างทุกที

อยากจะบอกว่ารักนะคนดี
เธอมีค่าต่อฉันมากรู้ไหม
เป็นพลังทั้งชีวิตและหัวใจ
ให้ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

เรารักเขาเราก็รู้ว่าเขารัก

เรารักเขาเราก็รู้ว่าเขารัก
รักประจักษ์รักเข้าใจในวิถี
แต่รักเราที่อยู่มาชั่วนานปี
มาเปลี่ยนแปรเมื่อเขามีคนใหม่มา
เขาบอกฉันให้ฉันลืมเลือนเขา
ใจจึงเศร้าจำใจลืมทั้งโหยหา
จะทำใจว่าไร้เธอในโลกา
จำจำว่าเธอรักง่ายแสนโลเล
ขอให้เธอโชคดีกับรักใหม่
รักชุ่มชื่นสดใสมิหันเห
รักที่มั่นคงยืนมิโลเล
รักที่สมสุขคะเนทุกวันคืน..ฯ

เธออาจเหงาเมื่อนึกถึงการเดินทาง

เธออาจเหงาเมื่อนึกถึงการเดินทาง
ด้วยตัวคนเดียว..
หนทางที่กลับบ้านอาจจะไม่มีเพื่อนร่วมทาง
..หรือ. เธออาจจะไม่หลงเหลือสิ่งใด
เมื่อวันเวลาผ่านไป....
ขอเป็นคนหนึ่ง
กับการจากไปของ..เธอ..ฉัน
ใช่ว่าความสัมพันธ์ของเราจะจบลงแค่นี้
หากยังเหลือไว้..คือ..ความทรงจำที่ดี
กับ..น้ำตา..ที่เอ่อคลอ
การจากไปเป็นเรื่องเศร้า
ไม่รู้เมื่อไหร่จะพบกันอีกหนอ
นานเท่าไร.ฉัน.ก็ยังรอ
ขอเป็นคนหนึ่ง..ซึ่งคอยห่วงใย

ทำงานหนักหรือเปล่า

ทำงานหนักหรือเปล่า
จึงปล่อยให้คนไกลเงียบเหงาอย่างนี้
ส่งข่าวบอกฉันบ้างอยากรู้เติมที
หรือว่าตอนนี้กำลังเทคแคร์ใคร
จนไม่มีเวลาสนใจฉัน
ขอแค่คำยืนยันสั้น...สั้น..ได้ไหม
อย่าปล่อยให้ฉันเดาเลยนะคนไกล
ยืนยันมาเถอะว่าเธอไม่เปลี่ยนไปกับระยะทาง

ไม่อยากบอกว่ารักเธอที่สุด

ไม่อยากบอกว่ารักเธอที่สุด
เพราะไม่รู้ว่าที่สุดมันแค่ไหน
แต่อยากบอกว่าห่วงตราบที่หัวใจยังมีเธอ
แม้วันนี้ต้องห่าง
เธอคงไม่อ้างว้างใช่ไหม
เพราะฉันคนนี้มันคงไม่สำคัญอะไร
เท่ากับเค้าคนใหม่ที่ใจเธอต้องการ

ทุกข์สุดเข็ญแต่เหมันต์ไม่เห็นใจ

ทุกข์สุดเข็ญแต่เหมันต์ไม่เห็นใจ
แต่ก่อนเคยล็อกออนตอนเช้าๆ
แล้วก็เฝ้าจดจ้องมองหาเขา
แต่วันนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา
หนาวก็หนาวแถมใจเศร้าทำไงดี
จะโดดตึกก็กลัวจะตัวเละ
ให้ช้างเตะก็กลัวจะตัวหัก
แต่หัวใจโดนหักชอกช้ำนัก
รักเขาหมดข้างเดียวเซี้ยวจริงเรา

ถึงท้องฟ้าจะไร้แสงแห่งท้องฟ้า

ถึงท้องฟ้าจะไร้แสงแห่งท้องฟ้า
ถึงผืนดินจะไร้หญ้าปกคลุมไว
้ถึงดวงดาวจะไร้จันทร์ส่องอำไพ
ถึงทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
จะไม่ยอมให้สิ่งใดมาแปรผัน
จะไม่ยอมทิ้งความฝันอันสดใส
จะไม่ท้อถึงทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
จะโอบอุ้มความฝันไว้ให้ถึงดาว
ไกลแค่ไหนก็ไม่เคยจะคิดหวั่น
ไกลแค่ไหนก็คือฝันที่วาดไว้
ไกลสุดฟ้าที่ไร้แสงจะคลำไป
ไกลแค่ไหนก็ไม่ไกลเกินใจเรา

love you you ก็รู้อยู่เต็มจิต

i love you you ก็รู้อยู่เต็มจิต
You จะคิดถึงฉันบ้างไหมหนอ
หาก You คิดถึงฉัน ฉันจะรอ
ฉันจะขอ Love You เพียงคนเดียว

ที่นี่ที่เก่ายังคงเหงา

ที่นี่ที่เก่ายังคงเหงา

เดีวยดายเสมอ

ใครคนหนึ่งร้องไห้เพราะคิดถึงเธอ

และรอวันที่เธอกลับมาเหมือนเดิม

อ้อมแขนอันอบอุ่น....

อ้อมแขนอันอบอุ่น....
ที่เธอบรรจงสรรสร้าง
มอบมาเพื่อให้ฉัน .........
ด้วยกายที่ชิดกาย
ด้วยใจที่ยึดมั่น............
รักของเราจะคงอยู่นิจนิรันดร์
ตราบเท่าที่ความฝันของฉัน
.....ยังมีเธอ...

เกิน...จะท้วงทวงใจเพราะไกลนัก

เกิน...จะท้วงทวงใจเพราะไกลนัก
จะ...บอกรักยากเย็นเป็นที่หนึ่ง
เอ่ย...คำใดคงเป็นเพียงเสียงรำพึง
คำ...นั้นจึงไม่ซึ้งใจใช่ไหมนะ
อ้อน...อยากอ้อนวอนให้ใจคงมั่น
เป็น...ดั่งฉันนั้นขอถือวิสาสะ
กลอน...รักนี้ซึ้งครึ่งใจเธอไหมนะ
รัก...นี้จะตลอดไปหรือไม่..หรือไม่…

เมื่อมีรักโลกนี้ช่างสดใส

เมื่อมีรักโลกนี้ช่างสดใส
มีห่วงใยใส่ใจและคิดถึง
โลกแห่งรักชักนำให้ตราตรึง
ส่งใจซึ้งถึงกันตลอดมา
มีรักแล้วหัวใจไม่เคยท้อ
ไม่เคยย่อต่ออุปสรรคตรงหน้า
หวังเพียงว่าวันหนึ่งได้พบกัน
หากมีรักจงมั่นในรักแท้
อย่าผันแปรจิตใจให้ผกผัน
เมื่อรักแล้วเชื่อใจกันและกัน
ขออย่าหวั่นให้ใจจงมั่นคง...

อยากให้เธอห่วงใยสนใจฉัน

อยากให้เธอห่วงใยสนใจฉัน

เพจมาหากันบ้างจะได้ไหม

ไม่ต้องทุกวันเสมอไป

แค่เดือนละ30 ครั้งก็เพียงพอ

สัญญากับตัวเองมานาน

สัญญากับตัวเองมานาน
จะต้องลบเธออกจากกบาลให้ได้
แม้จะยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน
ไม่อยากเจ็บก้อต้องทำไจ...ลืมเธอ
เพราะเธอไม่ได้รักเรา
แต่กลับมีเขาข้าง-ข้างเสมอ
วันนี้..พรุ่งนี้..จะต้องลืมเธอ
บอกกับตัวเองจนเบลอ จะเป็นจะตาย

ฉันก็ยืนหยัดอยู่ได้อย่างที่เห็น

ฉันก็ยืนหยัดอยู่ได้อย่างที่เห็น
ยังเป็นฉันคนเดิมอย่างที่เคยเป็น
มีเพียงความรักเร้นกับหัวใจเย็นชา
พอใจแล้วที่จะอยู่อย่างนี้
อยู่อย่างคนที่ยังมีคุณค่า
ทำได้เพียงแค่เป็นฝ่ายจากมา
ดีกว่าโดนตราหน้าว่าแย่งเธอมาจากใคร

ไม่จำเป็นต้องมารักฉัน

ไม่จำเป็นต้องมารักฉัน
เพราะนั่นหมายถึงเธอต้องแบ่งใจเป็นสอง
เมื่อใจเธอมีใครคนนั้นจับจอง
ฉันไม่ต้องการความรักสำรองของใคร
ไม่อยากให้เธอรักฉัน
เพราะความผูกพันทำให้เธอหวั่นไหว
ถ้าความรักเกิดจากความสงสารเห็นใจ
เก็บคืนกลับไป..มันไม่จำเป็น

ฝากความรักส่งผ่านข้ามขอบฟ้า

ฝากความรักส่งผ่านข้ามขอบฟ้า

ฝากส่งไปหาใครที่คิดถึง

ฝากเอาความคิดถึงความคนึง

ส่งไปถึงใครบางคนที่อยู่ไกล

สักวันจะบอกสิ่งที่คิด

สักวันจะบอกสิ่งที่คิด

อีกหน่อยจะถามสิ่งที่สงสัย

กับคำถามที่มีอยู่เต็มหัวใจ

รอเธอไขให้รู้ความจริง

ท้องฟ้าใส-ใสในวันเก่า-เก่า

ท้องฟ้าใส-ใสในวันเก่า-เก่า
แดดทอแสงอ่อน-อ่อนมาเบา-เบา
ทุ่งหญ้าสีเขียวเคล้าไอความอบอุ่น
ท้องฟ้าอ่อนละมุลเป็นสีคราม
โลกใบนี้สวยงามเพราะมีเธอ
คอยเป็นกำลังใจเสมอไม่แปรผัน
ร่วมสร้างฝันเคียงข้างไม่ห่างไกล
เพราะใจฉันยังชิดใกล้เธอเสมอมา

ในคืนเหงาแหงนมองดาวที่เกลื่อนฟ้า

ในคืนเหงาแหงนมองดาวที่เกลื่อนฟ้า
ดูสิหนาดวงดาวยังมีเพื่อน
อันตัวเราข้างกายช่างลางเลือน
ไม่มีเพื่อนใส่ใจ....โอ้...อายดาว
มองเวลาแล้วจึงนึกขึ้นมาได้
ใครที่ไหนจะดูดาวเอาป่านนี้
หลงว่าเพื่อนไม่ใส่ใจ ไม่ใยดี
ตั้งตีสี่ ใครจะมีอารมณ์ดู...........ดาว

จั๊กจั่นลั่นร้องเสียงใส

จั๊กจั่นลั่นร้องเสียงใส
เรไรร่ายเสียงประสาน
หิ่งห้อยวับวาวจังหวะกาล
จิ้งหรีดขับขานตามทำนอง
ร่วมร้องร่วมร่ายในคำ
ลำนำกวีเราผอง
ขับกล่อมบรรเลงตามครรลอง
ทำนองเขียนไทยร่ายคำ

กลับดอกหญ้าดอกหนึ่งซึ่งเป็นมิตร

กลับดอกหญ้าดอกหนึ่งซึ่งเป็นมิตร

เรามีสิทธิ์ถามทวงความห่วงหา

แต่กับคนที่อยู่ไกลสุดสายตา

เรามีค่าเพียงการรอน่าน้อยใจ

แม้หนาวกายแค่ไหนไม่เคยหวั่น

แม้หนาวกายแค่ไหนไม่เคยหวั่น

ทนฝ่าฟันผิงไฟก้อหายหนาว

แต่หนาวใจทำไงจะถึงคราว

หมดความหนาวอบอุ่นไม่วุ่นใจ

A plight

A plight

A plight sworn
And times creep
I feel forlorn
Uncomfortably asleep

My ears are empty
My eyes become erred
In paralysis seemingly
My body dismembered

You're away, far away
Taking with you my heart
Come back or you may
And nothing tears us apart

ใบไม้ร่วงปลิวปลิว........

ใบไม้ร่วงปลิวปลิว........
ต้นหญ้าพริ้วสะบัดใบ
หัวใจใครร้องไห้...........
ฉันแอบได้ยินเบาเบา
เสียงสะอื้นยามคืนค่ำ.............
ต้องคืนคำรักแสนเศร้า
ลืมเลือนเถอะรักเรา.........
ก็แค่เงาทาบผ่านไป
เหงาใจบ้างไหมหนอ.................
ต้องเฝ้ารอใจก็หาย
เปลี่ยนไปนะคนไกล.............
ฉันยิ้มให้....ใจขาดรอน.....

น้ำสวยปลาใส...กวักไกว่ว่ายวน

น้ำสวยปลาใส...กวักไกว่ว่ายวน
สดใสสับสน...รุกรนวุ่ยวาย
ระรื่นระริก...ดุ๊กดิ๊กสวยใส
รื่นรมสมใจ...ได้ยลสมจินต์ฯ
อยากเป็นปลาน้อย...ปล่อยใจเสรี
ไปได้ทุกที่...ฤดีถวิล
จักท่องเที่ยวไป...ทั่วฟ้าแดนดิน
ไปทั่วทุกถิ่น...ดังเจตน์จำนงฯ

เห็นฝนดาวที่พราวพร่างอยู่กลางฟ้า

เห็นฝนดาวที่พราวพร่างอยู่กลางฟ้า

ร่วงลงมามากมายในคืนนี้

ทำให้ฟ้าพราวพร่างกระจ่างดี

แล้วยังมีเพ็ญแขแลวิไล

อยากจะชี้ชวนใครใครให้ดูฟ้า

พยายามรักษาความผูกพัน

พยายามรักษาความผูกพัน
แต่ก็คงมีแต่ฉัน...เท่านั้นใช่ไหม
ก็เธอไม่เคยแคร์ไม่เคยสนใจ
ด้วยคำพูดง่าย..ง่าย..ไม่มีเวลา
ก็พยายามจะเข้าใจ
แต่ว่าใช่จะอดทนนักหนา
ก็แค่มนุษย์ปุถุชนธรรมดา
ก็มีบ้างที่หัวใจอ่อนล้า..เป็น

คนดี..

คนดี..
ทำไมชอบว่าตัวเองเป็นหมาวัด..
แล้วชอบจัดให้ฉันเป็นพวกนางฟ้า..
ฉันเกลียดที่สุดก้อคือไอ้พวกเทวดา..
และภูมิใจที่ได้รักหมา..
อย่างเธอ.ุ.